Między życiem a Życiem

Dies Natalis 2011.

2011-12-25T15:04:00.000+01:00

Puer natus est nobis, Filius datus est nobis (Iz 9,5)

Z okazji Świąt Narodzenia Pańskiego chciałbym życzyć wszystkim moim Czytelnikom błogosławieństwa Bożego, spokoju ducha i wiele radości w życiu.

On the occasion of the Nativity I would like to wish all of my Readers God's blessing, peace of heart and joy in Your lives.

The Ballad of Summorum Pontificum.

2011-12-02T22:56:00.002+01:00

A curiosity found in the Internet:

Lyrics:

It was the 7th July 2007

“The most beautiful day

This side of Heaven”

A treasure was released

The Mass of all Ages

The Missal was closed

Now a Priest turns the pages

So we kneel down and pray the Confiteor

Now he’s facing the right way, towards the Lord

Ad Deum quit laetificat juventutem meum

He turns around and the people say give us some more!

For over 50 years

A Mass that lay hidden

Came out of the closet

No moth there had bitten

No dust was upon it

For this Mass is timeless

You can tell when you walk through the door!

You can hear the bells ring out thrice at the Sanctus

He turns around and he says "Orate Fratres"

Priest and people pray Domine non sum dignus

And the people say give us some more

Some more

Summorum Pontificum!

Gimme some more, some more

Gimme some more

Some more

Summorum Pontificum!

Gimme some more, some more, give us some more!

Ecce Agnus Dei qui tollis peccata mundi

Now we can hear the words ring out

Every Sunday

The Latin Mass is back
Put your guitars on the floor

We have Communion kneeling and on the tongue

All ages they pass

All ages they vary

The Mass of Ages belongs

In our seminaries

Our Bishops they don’t want it

Oh if only they could

Say “God bless our Pope

The great and the good!”

Some more

Summorum Pontificum!

Gimme some more, some more

Gimme some more

Some more

Summorum Pontificum!

Gimme some more, some more

Gimme some more!

The Mass that brings sinners

To the Fountain of grace

The Mass that made martyrs

Embrace their pains

The Mass that brought hope

To the poor and abandoned

Finding in Jesus (bow head)

The perfect Companion

But that Mass is back (back)

To liberal dismay

That Mass is back (back)

To liberal dismay

That Mass is back (back)

To liberal dismay

That Mass is back (back)

You might find one today!

Some more

Summorum Pontificum!

Gimme some more, some more

Gimme some more

Some more

Summorum Pontificum!

Gimme some more, some more

Gimme some more!

(Repeat x 2)

It was the 7th July 2007

“The most beautiful day

This side of Heaven”

Have money? Live Latin!

2011-12-02T22:40:00.001+01:00

I cordially invite all Latin lovers whose wallets are relatively big to try living Latin in Rome. It is a Latin course combined with visiting historical sites in Rome and in the vicinity. More details may be found on the website:

http://paideia-institute.org/living-latin-in-rome

The wind of changes in Europe.

2011-12-02T22:34:00.000+01:00

The winter is coming to Lublin. Temperature drops and the weather is more winter-like. In addition, a strong wind is blowing today. Fortunately, I have no reasons to go outside, so I can listen the sounds of the gale, having a cup of hot chocolate and reading The Daily Telegraph. Recently I became really fond of the newspaper. It includes information, which does not reach the Polish media. A simple conclusion stems from the news: much more powerful gale will run throughout the Europe than the one which today is rolling in the Capital of Eastern Poland. It will be the wind of changes Prime Minister Harold Macmillan spoke about 50 years ago in the context of the situation in Africa. The wind attacked Eastern Europe in the late nineties, where it caused the complete destruction of the Soviet Union and spread of democracy. In the last few months the portentous signals of the following change of the direction from western to eastern could be seen: the crisis in Greece sweeping the other countries, “the indignant” protests, more and more frequent speeches against the Brusselan Empire… When this mighty element finally reach the hut called the European Union, we will witness the fall of the other nonsensical political creature from the last century. I promised myself that in this day I will buy a bottle of Smirnoff and together with my dearest people celebrate this event till dawn. Simultaneously I would like to highlight that I am not an adversary of integration of the Old Continent. I do not mind students exchanges, economic cooperation or facilities in the sphere of goods traffic. I completely reject, however, the present shape of the European Union. A bureaucratic empire was created. It tries to issue legal act, dictating few hundred millions people what to do regardless of their culture and conditions in their country. A few knew from the very beginning what a mistake is trying to create a superstate, others are blind even today. Nonetheless, one thing is beyond any doubt: the European Union in the present shape shall not endure even the next two years.

To end with, a graphic presenting the difference between EU and USSR:

Wiatr zmian w Europie.

2011-12-02T22:32:00.000+01:00

W Lublinie powoli nastaje zima. Temperatury są coraz niższe i pogoda coraz bardziej zimowa. Dziś na dodatek wieje silny wiatr. Na szczęście nie mam powodów aby wychodzić z mieszkania, więc mogę słuchać odgłosów wichury z kubkiem gorącej czekolady, czytając The Daily Telegraph. Ostatnio zacząłem naprawdę doceniać tę gazetę. Piszą w niej o wielu wydarzeniach, które do nas dziwnym trafem nie dochodzą. Z nich wszystkich płynie prosty wniosek: przez Europę przetoczy się o wiele potężniejsza wichura niż dzisiaj przez Stolicę Polski Wschodniej. Będzie to wiatr zmian, o którym mówił premier Harold Macmillan ponad 50 lat temu w kontekście sytuacji panującej w Afryce. Ów wiatr w późnych latach dziewięćdziesiątych zaatakował Europę Wschodnią, gdzie spowodował całkowite zniszczenie Związku Sowieckiego i rozprzestrzenienie się demokracji. W ostatnich kilku miesiącach można było dostrzec sygnały zwiastujące zbliżającą się zmianę kierunku z zachodniego na wschodni: kryzys w Grecji, rozprzestrzeniający się na inne państwa; protesty "oburzonych"; coraz częstsze wystąpienia krytykujące Imperium Brukselskie... Gdy ten potężny żywioł uderzy w końcu w barak zwany Unią Europejską będziemy świadkami upadku kolejnego bezsensownego tworu politycznego z ubiegłego wieku. Obiecałem sobie, że w tym dniu kupię butelkę Smirnoffa i razem z najbliższymi mi osobami będziemy świętować do białego rana to wydarzenie. Od razu pragnę zaznaczyć, że nie jestem przeciwnikiem szeroko pojętej integracji Starego Kontynentu. Nie mam nic naprzeciw wymianom studenckim, współpracy gospodarczej czy też ułatwieniom w przepływie towarów i ludzi. Jednakże całkowicie odrzucam obecny kształt Unii Europejskiej. Powstało biurokratyczne imperium próbujące wydawać akty prawne, dyktujące kilkuset milionom ludzi co mają robić bez względu na kulturę i uwarunkowania ich kraju. Niektórzy od początku widzieli jak wielkim błędem jest próba stworzenia superpaństwa, inni są zaślepieni jeszcze po dziś dzień. Bez względu na to jedno jest pewne: Unia Europejska w obecnym kształcie nie przetrwa najbliższych 2 lat.

Na zakończenie grafika przedstawiająca różnicę między dawnym Związkiem Radzieckim, a Unią Europejską:

Jak się chce, to się da.

2011-11-30T23:44:00.000+01:00

Na stronie wiara.pl natknąłem się na artykuł o komentarzu bp Fellaya do Preambuły Doktrynalnej. Myślałem że będzie to typowy paszkwil na FSSPX, jednakże mocno się zdziwiłem. Poza notorycznym stosowaniem nazwy "lefebryści" w odniesieniu do Bractwa, co jest na tej stronie normą, tekst wydaje się być napisany całkiem obiektywnie. Wystarczy tylko chcieć. Oczywiście jako przeciwwagę dla wyżej wymienionego artykułu został opublikowany tekst Nawrócić Rzym? któremu przywileju obiektywności (i zdrowego rozsądku) przyznać już nie można. Autorka pisze z perspektywy Soboru: skoro na Soborze biskupi oraz papież powiedzieli zanegowali niektóre rzeczy, więc nie mogły one być nieomylne, ergo Nowy Porządek Kościoła jest w zupełności naturalny, prawnie ukonstytuowany i wartościowy. Serdecznie go NIE polecam.

To laugh or to cry?

2011-11-30T23:16:00.000+01:00

In the last few days a new debate about reintroducing the death penalty developed. The Church of course tried (this is a good word) to voice Her opinion in the discussion. However even in this issue, so obvious for a "traditional catholic" the Polish Church divided. Some people accept it, some of them vehemently oppose the penalty, and there are also many who are undecisive. It seems quite bizarre for me, because in so called Catechism of the Catholic Church the issue is explained quite explicitly:

The traditional teaching of the Church does not exclude, presupposing full ascertainment of the identity and responsibility of the offender, recourse to the death penalty, when this is the only practicable way to defend the lives of human beings effectively against the aggressor.
"If, instead, bloodless means are sufficient to defend against the aggressor and to protect the safety of persons, public authority should limit itself to such means, because they better correspond to the concrete conditions of the common good and are more in conformity to the dignity of the human person.
"Today, in fact, given the means at the State's disposal to effectively repress crime by rendering inoffensive the one who has committed it, without depriving him definitively of the possibility of redeeming himself, cases of absolute necessity for suppression of the offender 'today ... are very rare, if not practically non-existent.' (CCC 2267)

Taking the paragraph into consideration, the situation is simple: if there is a way to defend the society against the agressor no death penalty is necessary; if it is the other way round, it should be used. One session of the Polish Episcopate should suffice to draw up the common standpoint. But, as the Polish proverb says, Polak potrafi (literary meaning: a Pole can [do everything]). As you can see, Polish clergy will not miss even a simply opportunity to discredit and attenuate the Church in the eyes of the already laicized society

Śmiać się czy płakać?

2011-11-30T22:29:00.004+01:00

W ostatnich dniach rozgorzała w Polsce dyskusja na temat ponownego wprowadzenia kary śmierci. Kościół oczywiście próbował (to dobre słowo) zabrać głos w tej dyskusji. Jednakże nawet w tej, jakże oczywistej dla "katolika-tradycjonalisty", kwestii polski Kościół się podzielił. Są głosy zdecydowanego sprzeciwu, są głosy umiarkowane, a także takie, które akceptują to rozwiązanie. Jest to dla mnie dość dziwne, gdyż nawet w tym tak zwanym Katechizmie Kościoła Katolickiego ta kwestia została wyrażona całkiem precyzyjnie:

Kiedy tożsamość i odpowiedzialność winowajcy są w pełni udowodnione, tradycyjne nauczanie Kościoła nie wyklucza zastosowania kary śmierci, jeśli jest ona jedynym dostępnym sposobem skutecznej ochrony ludzkiego życia przed niesprawiedliwym napastnikiem.
Jeżeli jednak środki bezkrwawe wystarczą do obrony i zachowania bezpieczeństwa osób przed napastnikiem władza powinna ograniczyć się do tych środków, ponieważ są bardziej zgodne z konkretnymi uwarunkowaniami dobra Istotnie dzisiaj, biorąc pod uwagę możliwości, jakimi dysponuje państwo, aby skutecznie ukarać zbrodnię i unieszkodliwić tego, kto ją popełnił, nie odbierając mu ostatecznie możliwości skruchy, przypadki absolutnej konieczności usunięcia winowajcy "są bardzo rzadkie, a być może już nie zdarzają się wcale". wspólnego i bardziej odpowiadają godności osoby ludzkiej. (KKK 2267)

A więc sprawa jest prosta: jeżeli jest możliwość obrony społeczeństwa przed kryminalistami - kara śmierci jest niepotrzebna; jeżeli takiej możliwości nie ma - należy ją stosować. Wystarczyłoby jedno posiedzenie KEPu, aby określić wspólne stanowisko. Ale oczywiście Polak potrafi. Jak widać polscy duchowni nie chcą stracić ani jednej okazji aby skompromitować i osłabić Kościół w oczach już i tak zlaicyzowanego społeczeństwa.

Kościół Wojtyliański. // The Wojtylian Church.

2011-11-20T22:43:00.001+01:00

Od kilku lat na całym świecie zaczęła rozpowszechniać się nowa religia - wojtylianizm, bądź wojtyłokatolicyzm. Opiera się ona na osobie Jana Pawła II (vel Karola Wojtyły) i jego naukach. Religia zaczęła się szybko rozprzestrzeniać w ciągu ostatnich kilku miesięcy, od czasu jego beatyfikacji przez papieża Benedykta XVI. Centrum tej nowej grupy religijnej jest Polska. Co ciekawe, członkowie Kościoła Wojtyłokatolickiego nie oderwali się jeszcze (przynajmniej oficjalnie) od macierzystego wyznania - Kościoła Katolickiego. Dlatego też w polskim Kościele aż kipi od "Papieża-Polaka". Jest on dosłownie wszędzie: buduje się mu pomniki; jego obrazy można teraz oglądać w wielu kościołach; cytuje się go w czasopismach, kazaniach... Mam wrażenie że służy on jako defibrylator dla wierzących: wobec wyraźnego spadku religijności duchowieństwo zamiast wziąć się do roboty i popracować nad formacją zarówno swoją jak i powierzonych sobie osób woli bombardować naród Janem Pawłem II i coraz bardziej udziwnianymi Mszami. Oczywiście, poza poszerzaniem szeregów osób ślepo ubóstwiającymi Błogosławionego te działania nie przynoszą żadnych innych skutków. Kościół w Polsce upada i nadal będzie upadać chyba że ktoś wyrwie Episopat ze stanu błogiej nieświadomości i pokaże jak naprawdę wygląda religijna rzeczywistość Rzeczpospolitej doby XXI wieku.

For a few years a new religion started to spread throughout the world - wojtylianism, or Wojtylo-catholicism. It is based on the person of John Paul II (vel Karol Wojtyła) and his teachings. The religion started to proliferate swiftly in the last few months since his beatification by pope Benedict XVI. The centre of the new religious group is Poland. Interestingly enough, the members of the Wojtylocatholic Church have not (at least officially) come off their parent creed - the Catholic Church. For this reason the Church in Poland bulges out with "the Polish Pope". He is literally everywhere: statues are built for him; paintings of him may now be seen in numerous churches; he is quoted in magazines, sermons... I have a feeling that he serves as a defibrillator for the faithful: facing a significant fall in religiosity, the clergy instead of getting down to work on their formation and also on the spiritual condition of the people they are responsible for, they would rather bombard the nation with John Paul II and more and more bizzare Masses. Obviously, apart from increasing the number of people blindly idolising Beatified, these actions do not take any other effects. The Church in Poland collapses and it will be collapsing unless someone disillusion Episcopate and present them what the religious reality of the contemporary Republic looks like

Papacy now and before.

2011-11-15T22:39:00.001+01:00

The movie presents my favourite scene from the Under the Roman Sky (it. Sotto il cielo di Roma). It shows pope Pius XII who arrived at bombed Roman district San Lorenzo. I am enchanted about the people's attitude. They trustfully came over to the Holy Father, because He truly was their father. The spiritual father, with whom they were bound with a very strong relationship. And the pope was fully aware of it. This is why despite of all dangers connected with leaving the Vatican (bombardment took place on 19 July 1943, so it was during the Nazi occupation) He went to comfort the residents and remind them that the pope is with them and needs them as much as they need him.

And today... Today the pope is kind of absent in Rome. I have been there and I know what I write. One can feel spiritual emptiness, indifference on the streets. Churches, so old and beautiful, which once used to be a subject of admiration and contemplation have become deserted. Even the Archbasilica on the Lateran Hill seems to be forgotten, both by tourists and pilgrims. Rome is no longer a holy city; now it is laicized as the most of the European capital cities. It is dismal, but true picture of the Eternal City. One question remains: if a catastrophe occured and an inconspicious, smiled man in white robes appeared, would people be rejoiced at his presence or would they say: this is our business, what are you doing here?

Papiestwo wczoraj i dziś.

2011-11-15T21:41:00.000+01:00

Film przedstawia moją ulubioną scenę z filmu Pod niebem Rzymu (wł. Sotto il cielo di Roma). Ukazuje ona papieża Piusa XII, który przyjechał do zbombardowanej rzymskiej dzielnicy San Lorenzo. Zachwyca mnie w niej postawa ludzi. Z ufnością podbiegli do Ojca Świętego, gdyż był on faktycznie ich ojcem. Ojcem duchowym, z którym łączyła ich niezwykła więź. I papież doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Dlatego mimo wszelkich niebezpieczeństw związanych z opuszczeniem Watykanu (bombardowanie miało miejsce 19 VII 1943r., a więc podczas hitlerowskiej okupacji) pojechał pocieszyć mieszkańców i przypomnieć im że papież jest z nimi, że potrzebuje ich tak samo jak oni jego.

A dzisiaj... Dzisiaj papież w Rzymie jest jak gdyby nieobecny. Byłem tam i wiem co piszę. Na ulicach wręcz czuje się duchową pustkę, obojętność. Kościoły tak stare i tak piękne, które niegdyś były przedmiotem zachwytu i kontemplacji opustoszały. Nawet Arcybazylika na Lateranie wydaje się zapomniana, zarówno przez pielgrzymów jak i turystów. Rzym już dawno przestał być świętym miastem; teraz jest zlaicyzowany tak jak większość europejskich stolic. Jest to przykry, lecz prawdziwy obraz Wiecznego Miasta. Pozostaje pytanie: czy gdyby wydarzyła się katastrofa i na miejscu zjawił się niepozorny, uśmiechnięty człowiek w białych szatach, to czy ludzie ucieszyliby się na jego widok? A może odparliby tylko: to nasza tragedia, czego tutaj chcesz?

Plateau.

2011-10-28T15:42:00.000+02:00

Ostatnio zabrakło mi sił na cokolwiek, w tym niestety na pisanie tutaj. Mimo iż jestem na drugim roku studiów nadal mamy dość dużo obowiązków. Mam nadzieję że tygodniowy pobyt w domu podreperuje moje siły, chęci i inwencję twórczą. No i może nowa lustrzanka na nowo rozbudzi we mnie pasję fotografowania jaką miałem jeszcze przed dwoma laty. Pocieszam się tym że żadne plateau nie trwa wiecznie.

Recently I lack power to do anything, unfortunately including writing on the blog. Despite of being a second-year student I still have quite a lot responsibilities. I hope that week in home will give me back my strengths, willingness and imagination. And maybe the new Nikon will again spark off my passion to fotography, which I used to have 2 years ago. I comfort myself, that there is no plateau which lasts forever.

Nowy parlament, stara rzeczywistość. // New parliament, old reality.

2011-10-19T18:53:00.000+02:00

Ruch Palikota był postrzegany jako fenomen w polskiej polityce. Wiele osób widziało w jego założycielu osobę, która może poprawić sytuację na ul. Wiejskiej. On sam nie szczędził gorzkich słów swoim kolegom. Wylansował się na poglądach antyklerykalnych i antyeklezjalnych, ale nie można powiedzieć że nie miał programu społecznego. Wręcz przeciwnie, jako jedno z nielicznych ugrupowań ten program miał. Ale co się okazuje? Po całkiem korzystnych wyborach Janusz P. za najbardziej palący problem polskiej polityki uznał krzyż wiszący w sali obrad Sejmu.

The Palikot's movement was seen as a unique in the Polish politics. Many people saw in its founder a person able to rectify the situation at Wiejska street (place where the Polish Parliament is located). He himself has not hesitated to criticise his colleagues. He rocketed through the ranks due to his anticlerical and antiecclesiastical beliefs, but it cannot be said, that he did not had a manifesto. In contrary, his movement was one of very few, which had one. But what has turned out? After quite successful elections Janusz Palikot as the gravest problem of the Polish politics considered the cross hanged in the council chamber of the Sejm.

Statystyka kłamie.

2011-10-17T20:48:00.001+02:00

Kiedyś usłyszałem dość ciekawą opinię na temat statystyki: "Statystyka kłamie, gdyż jeżeli człowiek wychodzi na spacer z psem, to statystycznie obaj mają po trzy nogi". To zdanie idealnie pasuje do aktualnej sytuacji. Patrząc na wygląd Parlamentu po niedzielnych wyborach aż chce się zapytać "Gdzie jest tych 80 kilka procent katolików, skoro w Sejmie znalazły się głównie tylko lewicowe lub lewicowo centrowe partie, które chcą doprowadzić do jak największego ograniczenia działalności Kościoła w życiu publicznym?"

The other day I have heard quite an interesting opinion about the statistics: "The statistics lies, because when a human goes for a walk with his dog, statistically each of them has three legs". This statements suits perfectly to the current state of affairs. Taking a look at the shape of the Polish Parliament after the recent elections, the question arises: "Where is this 80-odd percent of the Catholics, if in the Sejm (Polish House of Commons) mainly left or left-centre parties have taken their seats; parties which main desire is to lead to the severe restriction of the actions of the Church in the public life?"

Z serii: Ważne cytaty.

2011-10-07T17:36:00.000+02:00

Usiłuj postępować zawsze zgodnie z wolą Boga w każdym przypadku i nie lękaj się. Ta zgodność jest pewną drogą, aby dojść do Nieba.

św. o. Pio

Try to always act in accordance with the will of God in every case and do not have fear. This conformity is a safe way to reach the Heaven.

st. fr. Pio

Mam dość. // I've got enough.

2011-10-07T00:10:00.001+02:00

Rzygać mi się chce. Jakby podliczyć kłamstwa wypowiedziane i napisane w ciągu ostatnich kilku tygodni przez ludzi pretendujących do funkcji przywódców Rzeczpospolitej Polskiej, otrzymalibyśmy liczbę minimum czterocyfrową. Na dodatek nie można nie myśleć o nadchodzących wyborach, gdyż wypełniły one całą rzeczywistość. Bez względu na to czy się siedzi w autobusie, ogląda telewizję, czy też surfuje w Internecie - wszędzie zalewają nas sondaże, komentarze, opinie, spoty wyborcze... Dlatego też nie mam najmniejszego zamiaru brać udział w farsie, którą szumnie nazwano demokratycznymi wyborami.

I am about to vomit. If we counted all lies spoken and written for the last few weeks by the people pretending to the function of the leaders of the Polish Republic, we would get at least a four-digit number. In addition, one can't stop thinking about the forthcoming elections, because they have filled the whole reality. It doesn't matter if one travels by bus, watches the television or surfs the Net - everywhere we are overwhelmed by surveys, comments, opinions, movies of politics trying to persuade us to vote for them... This is why I have no inclination to take part in the farce, which was pompously called democratic ellections.

"Wdrażanie" Summorum Pontificum cz. 3

2011-10-04T22:25:00.001+02:00

W niniejszej, trzeciej części tego cyklu opuścimy na jakiś czas ziemię Merowingów i skierujemy się na południe, do słonecznej Italii.

Od czasu Soboru Watykańskiego II, kraj który dotychczas był przepojony katolicyzmem zaczął się dość gwałtownie laicyzować, czego zwieńczeniem było podpisanie w 1985r. nowego konkordatu między Republiką Włoską a Kościołem, co tylko przyspieszyło laicyzację. Zdecydowana większość Włochów uważa się za katolików, mimo to wielu nie praktykuje swojej wiary. Wydawałoby się jednak że po ogłoszeniu motu prorio Summorum Pontificum, które otworzyło bramę do rzeczywistości tak bliskiej Włochom, nastąpi religijne odrodzenie. I faktycznie wiele osób, zarówno świeckich jak i duchownych, sięgnęło do skarbca Kościoła, otwartego po 40 latach. Jednakże znalazło się równie wiele osób, którym się to nie spodobało i którzy pragną za wszelką cenę utrzymać Nowy Porządek Kościoła. Dziś chciałbym opisać wydarzenie, w którym powrót Kościoła lokalnego do Tradycji próbowano powstrzymać bardzo brutalnie.

Całe zajście miało miejsce w Toskanii, gdzie w parafii San Michele ksiądz Hernan Garcia Padro konsekwentnie przywracał sakralny charakter zarówno kościoła, jak i Najświętszej Ofiary. Celebrował Mszę w starożytnym rzymskim rycie, Ciała Pańskiego udzielał tylko do ust klęczącym wiernym, wyrugował gitary z liturgii... Na pewno spotkało się to z aprobatą części wiernych, jednakże ściągnęło na kapłana represje ze strony "liberalnych katolików". Na początku były to tylko liściki z pogróżkami, które nie powstrzymały walecznego księdza. Punktem kulminacyjnym tego konfliktu było pobicie kapłana przez "wiernego" na oczach jego matki. Na szczęście kapłanowi zapewniono opiekę medyczną.

Oto kolejny przykład na to, że wielu hierarchów i wiernych świeckich uprawia nadzwyczaj dziwny "ultramontanizm". Gdy na Tronie Piotrowym zasiadał Jan Paweł II, którego nastawienia do Tradycji nie da się nazwać przyjaznym, oskarżano "tradycjonalistów" o nieposłuszeństwo wobec papieża. Jednakże słuchanie słów Benedykta XVI i wypełnianie Jego woli przychodzi tym samym ludziom o wiele trudniej. Na szczęście wiernych, którzy nie są uprzedzeni do papieża i Tradycji jest więcej. Są oni prawdziwą nadzieją Kościoła na lepsze jutro.

Łacińskie smaczki - cz.6

2011-10-01T22:37:00.000+02:00

Dzisiaj pora na kilka przyimków:

super - ponad

extra - poza

apud (od tyłu czyta się ciekawie) - przy

Assisi glooms ahead.

2011-09-22T20:45:00.000+02:00

In connection with the unevitable date of 27 October I would like to express my opinion on the next meeting in Assisi. It is a significant event above all because of two reasons. Firstly, it is another great disaster in the history of the Church since 1962. Secondly, it reveals very disquieting vision of the pope and papacy of the XXI century.

The news on this controvertial decision of pope Benedict spread throughout the world when countless throng tried to get rid of hangover - 1 January of the current year. Immediatly many opinions and comments appeared. The modernists were contented, I suppose. It is the continuation of the pontificate of the Great Ecumenist, after all. "The traditionalists" were probably shocked, that during this conservative pontificate such nuisance appeared. This state has not lasted long, though. 4 months later it turned out, that Benedict XVI... is not the initiator of this blasphemous meeting! It stems from the list of His Holiness to prof. Peter Beyerhaus, who with the permission of the pope made the content of the document public (more on this issue may be read on Rorate Caeli). Many people had the sigh of relief - the pope is not an ecumenist! Unfortunately, I cannot join to this group, because this information provides an insight into the real ambit of the papal power.

If we assumed, that the pope is the originator of the Assisi '11, then it would mean, that he is not at home with the Tradition. It would be a hit for all catholics indentifying themselves with the hermeneutic of continuity or worse - a signal to organise ecumenical/interreligious meetings, because the creator of the conception does so. Whereas, for the "traditionalists" it would be quite a dissapointment, looking at the previous steps of the Vicar of Christ. On the other hand, it would mean that the pope still has a real authority. However, if His Holiness is not the initiator of this show, it means something far much worse. If the pope does not want this meeting to take place and He cannot cancel it, may we still speak about his power as full and direct? No. It means that Benedict XVI has a very little influence on the events, which take place in the Vatican. Colegialism, despite of the promises of Paul VI, undermined the foundations of the Church, what becomes more and more apparent and destructive.

To conclude, the case of Assisi revealed how enormous the crisis caused by Vaticanum II is. Today, the pope has power no larger than the queen of the United Kingdom and it is not likely to change in the nearest future. We may only have hope, that more and more bishops loyal to their Shepherd, whom they owe allegiance in the issues of the faith, will be appointed. It is so important because the revival of the Church, and so the authority of the pope, is possible only through the revival of the catholic priesthood.

Asyż na horyzoncie.

2011-09-22T20:08:00.000+02:00

W związku z nieuchronnie zbliżającą się datą 27. października chciałbym wypowiedzieć się na temat kolejnego spotkania w Asyżu. Według mnie jest to wydarzenie ważne przede wszystkim z dwóch powodów. Po pierwsze, jest to kolejna wielka katastrofa w historii Kościoła od roku 1962. Po drugie, odsłania bardzo przykry obraz papieża i papiestwa doby XXI wieku.

Wiadomość o tej jakże kontrowersyjnej decyzji papieża Benedykta obiegła świat w chwili, kiedy niezliczone rzesze ludzi leczyły kaca - 1 stycznia tego roku. Od razu na ten temat pojawiło się wiele opinii, komentarzy. Moderniści zapewne byli zadowoleni - wszak to kontynuacja pontyfikatu Wielkiego Ekumenisty. "Tradycjonaliści" byli zapewne zdziwieni, że w trakcie tego konserwatywnego pontyfikatu taki kfiotek się znalazł. Jednakże taki stan nie trwał długo, gdyż już 4 miesiące później okazało się, że Benedykt XVI... nie jest inicjatorem tego bluźnierczego spotkania! Wynika to z listu Jego Świątobliwości do prof. Petera Beyerhausa, który za przyzwoleniem papieża podał do wiadomości publicznej treść dokumentu (o tej sprawie można przeczytać na Rorate Caeli). Wiele osób odetchnęło z ulgą - papież nie jest ekumenistą! Ja niestety nie mogę przyłączyć się do tej grupy. Ta informacja świadczy bowiem o prawdziwym zasięgu władzy papiestwa.

Jeżeli byśmy przyjęli, że papież jest pomysłodawcą Asyżu '11 wówczas oznaczałoby to, że jest na bakier z Tradycją. Byłby to cios dla wszystkich katolików spod znaku hermeneutyki ciągłości lub gorzej - sygnał, aby i oni organizowali spotkania ekumeniczne/międzyreligijne, skoro twórca tej koncepcji właśnie tak robi. Dla tradycjonalistów natomiast byłby to spory zawód, patrząc na poprzednie kroki Wikariusza Chrystusowego. Z drugiej strony oznaczałoby to że papież nadal posiada realną władzę. Jednak, jeżeli Jego Świątobliwość nie jest inicjatorem tej szopki, oznacza to coś o wiele gorszego. Skoro papież nie chce tego spotkania, a nie jest w stanie go odwołać to czy możemy nadal mówić o tym, że posiada władzę pełną i bezpośrednią? Nie. Oznacza to, że Benedykt XVI ma na rzeczy dziejące się w Watykanie bardzo mały wpływ. Kolegializm, mimo obietnic papieża Pawła VI, podważył podwaliny ustroju Kościoła i jest to coraz bardziej widoczne i szkodliwe.

Podsumowując, sprawa Asyżu ukazała jak wielkie rozmiary ma kryzys spowodowany Vaticanum II. Papież ma dziś władzę nie większą niż królowa w Wielkiej Brytanii i nic nie wskazuje na to, że w najbliższym czasie zajdą jakieś zmiany. Pozostaje mieć nadzieję, że na biskupów będzie mianowanych coraz więcej osób szczerze oddanych swojemu Pasterzowi, któremu winni są całkowite posłuszeństwo w sprawach wiary. Jest to tak ważne, bo odrodzenie Kościoła, czyli także autorytetu papieża jest możliwe tylko i wyłącznie przez odrodzenie katolickiego kapłaństwa.

Z serii: Ważne cytaty.

2011-09-16T16:08:00.000+02:00

Szkoła, która ignoruje Boga, uczy dzieci ignorować Boga, a tego nie można nazwać neutralnością. To ateizm.

A school, which ignores God, teaches children to ignore God and this cannot be named as neutrality. It is atheism.

Una scuola che ignora Dio insegna ai bambini ad ignorare Dio, e questo non può essere chiamato neutralità. Questo è l'ateismo.

Школа, яка ігнорує Бог вчить дітей ігнорувати Бога, і це не можна назвати нейтралітету. Це атеїзм.

Gordon H. Clark

Ґордон Г. Кльарк

Łacińskie smaczki - cz.5

2011-09-16T14:24:00.000+02:00

Kolejna porcja łacińskiego vocabularium:

casa (czyt. kasa) - dom, chata

pauca (wym. pałka) - mało

stare - stać

Z serii: Ważne cytaty

2011-09-15T15:37:00.000+02:00

Nie zniechęcaj się, jeżeli nie wszystko wychodzi Ci tak, jak tego pragniesz. Staraj się robić to, do czego jesteś zobowiązany i nie zaniedbuj tego. Nie martw się, jeżeli czyniąc to odczuwasz pociechę, znudzenie, czy przykrość. Niech tylko Twoja intencja w tym wszystkim będzie zawsze właściwa.

św. o. Pio

A Snack or the Sacrifice?

2011-09-15T15:25:00.001+02:00

Today I would like to elaborate on one aspect of the New Mass -prayers, which accompany so called presentation of the gifts. They are as follows, according to the new translation:

Blessed are you, Lord God of all creation for through your goodness we have received the bread we offer you: fruit of the earth and work of human hands, it will become for us the bread of life.

Blessed are you, Lord God of all creation, for through your goodness we have received the wine we offer you: fruit of the vine and work of human hands it will become our spiritual drink.

Seemingly, they do not appear extraordinary among other prayers in the Missal of Paul VI. However, they source from the jewish prayers. The modernists do not even try to conceal this fact. A good example is provided by the website wiara.pl, where the jewish origins of these texts are explicitly confirmed. Moreover, the prayers used as a model were not random, but these said before a meal were chosen. So, if in the "presentation of gifts" altered jewish prayers are used, may we call the New Mass "fully Catholic" or "the Sacrifice"? The answer is apparent...

Przekąska czy Ofiara...

2011-09-15T15:25:00.000+02:00

... czyli ciekawostek o Nowej Mszy ciąg dalszy. Dziś chciałbym zwrócić uwagę na modlitwy, które towarzyszą tzw. przygotowaniu darów. Brzmią one następująco:

Błogosławiony jesteś, Panie Boże wszechświata, * bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy chleb, * który jest owocem ziemi i pracy rąk ludzkich; * Tobie go przynosimy, * aby stał się dla nas chlebem życia. Błogosławiony jesteś Boże teraz i na wieki.

Błogosławiony jesteś, Panie Boże wszechświata, * bo dzięki Twojej hojności otrzymaliśmy wino, * który jest owocem winnego krzewu i pracy rąk ludzkich; * Tobie je przynosimy, * aby stało się dla nas napojem duchowym. Błogosławiony jesteś Boże teraz i na wieki.

Z pozoru nie wyróżniają się one spośród innych modlitw w Mszale Pawła VI. Mają one jednak swoje źródło w żydowskich modłach, czego moderniści nawet nie próbują ukrywać. Przykładem może być artykuł na wiara.pl, gdzie wyraźnie potwierdzono judaistyczne źródło tych tekstów. Co więcej, za wzór nie posłużyły byle jakie teksty, ale konkretnie modlitwy przed posiłkiem. A więc skoro w "przygotowaniu darów" używa się przeformułowanych żydowskich modlitw przed posiłkiem, to czy Nową Mszę można nazwać "w pełni katolicką" lub "Ofiarą"? Odpowiedź jest chyba oczywista...

Santo Subito!

2011-09-14T19:13:00.002+02:00

Modlitwa o beatyfikację:

Boże w Trójcy Świętej Jedyny, który Słudze Twemu Piusowi XII przez następstwo św. Piotra powierzyłeś klucze swego Królestwa, spraw, pokornie Cię prosimy, aby ten żarliwy obrońca wolności Twojego Kościoła i apostoł pokoju został wyniesiony do chwały ołtarzy i był naszym orędownikiem przed Twoim Tronem.
Wniebowzięta Królowo Niebios i Ziemi, Najświętsza Panno Maryjo, spójrz łaskawie na wiarę Ojca Św. Piusa XII, na którego włożyłaś koronę duchowego męczeństwa, a który całkowicie powierzył się Twemu Niepokalanemu Sercu, i spraw, aby za jego wstawiennictwem Wszechmogący Bóg przyjął moje osobiste prośby. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Prayer for the beatification:

O Jesus, Eternal Pontiff, You deigned to elevate to the supreme dignity of Your Vicar here on earth, Your faithful servant Pius XII, and to him You gave the grace of being an intrepid defender of the Faith and a courageous asserter of justice and of peace, a devoted glorifier of Your Holy Mother and a luminous model of charity and of all the virtues. Deem worthy now, in view of his merits, to grant us the grace that we ask of You. We are certain of his efficacious intercession and we hope to see him one day glorified on Your altars. Amen.

"Wdrażanie" Summorum Pontificum cz.2

2011-09-14T19:02:00.000+02:00

Dzisiejszy wpis chciałbym poświęcić w dalszym ciągu "najstarszej córze Kościoła". Wydarzenia, które chciałbym opisać miały miejsce niecałe 200km dalej od wspomnianego w poprzedniej części Thiberville, w Paryżu.

Francja jest jednym z tych krajów, które z wielkim zapałem wzięły się do wdrażania wszystkich nowinek teologicznych i liturgicznych "w duchu Soboru" i które na tym niezwykle ucierpiały. Diecezje sprzedają kościoły, reformują administrację (czyli scalają kościoły w coraz to większe parafie, gdyż liczba wiernych nieustannie maleje), ale mimo wszystko nadal usilnie trzymają się modernizmu. Z drugiej strony, w parafiach gdzie odprawia się Mszę "trydencką" (a jest ich naprawdę wiele) nie brakuje wiernych ani pieniędzy na materialne potrzeby. Zakony oraz zgromadzenia kapłańskie wierne tradycyjnej liturgii ciągle się rozrastają. To wszystko sprawia, że odsetek wiernych związanych z "tradycjonalizmem" jest całkiem wysoki. Wydawałoby się, że w tej sytuacji każda prośba o celebrację Mszy w klasycznym rycie rzymskim powinna być spełniona bez większych problemów. Jednakże w diecezji kardynała Vingt-Trois, obejmującej stolicę kraju, sprawy mają się zupełnie inaczej.

Według statystyk ok 30% paryskich katolików chciałoby uczestniczyć we Mszy "trydenckiej". Niestety duchowni, z hierarchą na czele, zdają się nie mieć żadnych chęci, aby spełnić duchowe potrzeby wiernych. W tej sytuacji parafianie postanowili się zorganizować, aby móc działać bardziej efektywnie. Utworzyli grupę DALE (Droit A la Liturgie Extraordinaire - prawo do liturgii w nadzwyczajnej formie). Jednakże i to nie pomogło. Opiszę krótko tylko jeden z wielu epizodów walki tych ludzi o Mszę w klasycznym rycie rzymskim.

Zdarzenie miało miejsce w XII dzielnicy, gdzie znajduje się kościół Niepokalanego Poczęcia N.M.P. Wierni przywiązani do usus antiquior postanowili przybyć do kościoła, aby porozmawiać z wikariuszem generalnym o swojej sytuacji. Z kościoła wyprosiła ich... policja! Funkcjonariusze kazali wiernym rozejść się, dodając że mają pozwolenie od kardynała Vingt-Trois, metropolity Paryża, na wyrzucenie ich ze świątyni.

Taka jest paryska rzeczywistość. W Rzymie Ojciec Święty udziela całemu światu zgody na odprawianie Mszy Świętej "trydenckiej", głosząc równość form rytu rzymskiego, a w Paryżu kard. Vingt-Trois pokazuje jak bardzo go to nie obchodzi. Co więcej, jest on nie tylko nieposłuszny wobec woli Benedykta XVI, ale po prostu nieuczciwy, gdyż tępienie Tradycji we własnej diecezji w niczym mu nie przeszkodziło, aby odwiedzić na trasie uczestników XXVIII pielgrzymki Paryż-Chartres.

Why quotation marks?

2011-09-14T19:00:00.000+02:00

I am used to write few words in quotes. In this note I would like to explain why.

"traditionalism", "traditionalist" - these words are written, using qutation marks because so called catholic traditionalism is simply catholicism. This expression was thought up after the second vatican council to call people, who in contrary to modernists, calling themselves catholics, have not given in to the novelties introduced by the aforementioned council.

the "Tridentine" Mass - I always write this adjective in quotes, because it is quite an inaccurate expression. It suggests, that this Mass was created on/after the council in Trento (1545-1563), as the New Mass was after the second vatican council. It is not truth. The Mass sources from the liturgy of the first Christians and the Roman Missal issued by the pope Pius V is modified Missal used in the Roman diocese.

"pre-conciliar" Mass - as above. Defining the Mass of the pope Pius V as "pre-conciliar" is a mistake, because the New Mass was introduced in 1969, what is 4 years after the council.

To define the "Tridentine" Mass, "pre-conciliar" Mass I use terms such as:
Mass of st. Pius V, Mass in the classic Roman rite, extraordinary form of the Roman rite, traditional liturgy, usus antiquior.

Dlaczego cudzysłów?

2011-09-14T18:54:00.000+02:00

Często zdarza mi się niektóre rzeczy pisać w cudzysłowie. W niniejszym wpisie chciałbym wyjaśnić dlaczego.

"tradycjonalizm", "tradycjonalista" - te wyrazy zapisuję w cudzysłowie gdyż tzw. tradycjonalizm katolicki jest po prostu katolicyzmem. To określenie zostało wymyślone po soborze watykańskim II, aby nazwać osoby, które w przeciwieństwie do modernistów, nazywających siebie katolikami, nie uległy nowościom wprowadzonym przez wspomniany sobór.

Msza "trydencka" - zawsze piszę ten przymiotnik w cudzysłowie, gdyż jest to dość nieprecyzyjne określenie. Sugeruje ono iż ta Msza została stworzona na/po soborze w Trydencie (1545-1563), tak jak Nowa Msza została stworzona po soborze watykańskim II. Jest to jednak nieprawda. Ta Msza ma swoje źródło w liturgii pierwszych chrześcijan, a Mszał Rzymski opracowany przez papieża Piusa V po soborze trydenckim był jedynie lekko zmodyfikowanym Mszałem używanym w diecezji rzymskiej.

Msza "przedsoborowa" - podobnie jak powyżej. Określanie Mszy św. Piusa V jako "przedsoborową" jest błędem, gdyż Nowa Msza została wprowadzona w 1969 roku, czyli w 4 lata po soborze.

Na określenie Mszy "trydenckiej", Msza "przedsoborowej" stosuję wyrażenia takie jak:
Msza św. Piusa V, Msza w klasycznym rycie rzymskim, nadzwyczajna forma rytu rzymskiego, liturgia tradycyjna, usus antiquior.

The wind of changes in Poland.

2011-09-11T13:55:00.002+02:00

On the website wp.pl a short article appeared. The title sounds contemptuously: PiS [a Polish political party] knows better where to pray. It concerns the chapel in Rybnik (Silesia voivodship) and describes an event which is absolutely new in Poland, but which takes place frequently on the West - the sale of churches.

The event is, as follows: a museum of Julius Roger and a memorial hall of John Paul II (probably to avoid Catholic protest) were designed in hospital chapel. The bishop of the diocese of Katowice has already agreed, however one of the PiS MPs is indignant and announced protests.

What does it mean? The "western wind" has reached Poland, the wind of "the real spirit of the Council". The chapel of Rybnik is the first of many places of worship, which will be handed over for the secular use. May the wind of Tradition and "the reform of the reform" also come swiftly; otherwise the land of Piasts shall become the second Holland within a few years.

Wiatr zmian w Polsce.

2011-09-11T13:55:00.000+02:00

Na wp.pl jest dostępny krótki artykuł, wręcz notka chciałoby się rzec. Tytuł dość pogardliwy: PiS wie lepiej gdzie się modlić. Dotyczy on rybnickiej kaplicy i jest o tyle ciekawy, iż jest to prawie identyczny opis wydarzeń mających miejsce na Zachodzie - sprzedaży kościołów.

Wydarzenia przedstawiają się następująco: w szpitalnej kaplicy postanowiono urządzić muzeum Juliusza Rogera i Izbę Pamięci Jana Pawła II (zapewne po to, żeby katolikom zamknąć usta). Ordynariusz Katowicki wyraził już zgodę, jednakże oburzony jest jeden z posłów PiSu, który zapowiedział protest.

Co to oznacza? Do Polski dotarł już "zachodni wiatr", wiatr "prawdziwego ducha Soboru". Rybnicka kaplica jest pierwszym z wielu miejsc kultu, które zostaną przekazane na użytek świecki. Oby do Polski równie szybko przybył wiatr Tradycji oraz "reformy reformy", bo inaczej w ciągu kilku(nastu) lat ziemia Piastów stanie się drugą Holandią.

Komentarz obrazkowy. // A picture comment.

2011-09-11T12:48:00.002+02:00

Czułem się dokładnie tak samo, gdy zapłaciłem prawie 25zł za:

1 chleb
1 jabłko
30 dkg żółtego sera
1 małą puszkę pasztetu
2 małe pasty rybne
1 kostkę masła

I felt exactly the same, when I paid almost 25PLN for:

1 loaf of bread
1 apple
0.3kg of cheese
1 small tin of pâté
2 small tins of fish paste
1 lump of butter

The act of schizm?

2011-09-11T12:44:00.000+02:00

The Priestly Brotherhood of St. Pius X is accused of schizm usually because of one reason: episcopal consecrations carried out by Archbishop Marcel Lefebvre in 30 June 1988. It was, according to the modernists, the gravest act of insubordination to the Church, the Church which for 26 years tried to forget about Her identity. Is this act, however, may be recognised as schizmatic, which was in addition unfounded?

Above all, it is to be highlighted that Archbishop's decision was not quick, spontaneous. He thought about it for a long time, since 1983. Moreover, he did not stopped sending letters to the Holy See, asking for the papal mandate. He received diverse responses. From postponing the date of consecration for a few months "when will be more favourable conditions" to platitudes, giving no information. Yet, the Missionary of Africa has not surrender and corresponded with Holy Father, usually through card. Joseph Ratzinger. Along with the new responses moving the date, it became apparent that "the great defender of the human dignity" John Paul II does not intend to give his mandate, but simply waits until Archbishop dies. In that situation Marcel Lefebvre was forced to pass the gift of the full priesthood without the permission of the Vatican.

To take this step he was urged not only by the papal attitude. In these times in the Church the greater and greater blasphemies took place, meeting in Asissi at the head. The Archbishop was utterly bothered by it. He was fully aware, that He will not live forever on earth and without bishops the Brotherhood will collapse. Who will ordain new priests, if the ecclesiastical hierarchy is not trustworthy? Before making the final decision, He adviced numerous times his friends and people from various communities still devoted to the Tradition. Simultaneously He led negotiations with Rome, which kept Him awake at night, which unfortunately ended in failure. Eventually, 30 June 1988 came, the day of the consecrations. 10 thousands faithful, seminarians and priests gathered on the fields surrounding Econe. In the moment, when the papal mandate was to be read, significant words were spoken: "We have a mandate of the Roman Church, always faithful to the holy traditions passed through the Apostles." Mandate of the Church, which was not created in 3 years, but lasts for twenty centuries, the Church, which preaches Christ's Gospel, not striking up a friendship with the world, which ruler is satan (J 12,31; 14,30; 16,11). It was a hard ceremony for the Archbishop, as He knew what the consequences will be. But He also knew, that he acted justly. He had to help the true, autentic priesthood to survive. All in all, the Holy See agreed to consecrations, only postponing it, so he opined that there is no reason to think, that he takes actions against the Rome.

To sum up, any accusations towards Brotherhood or its bishops of schizm are unfounded and used only to frighten away the faithful. The Archbishop has always repeated, that He does not have any desire to do anything, what would be dircected against the Holy See. He consecrated 4 bishops without the mandate, because it was necessary for the survival of the Tradition. Moreover, he decided to make this step not until all other options failed. He acted, being in the state of emergency, what according to the new Code of Canon Law, frees from any ecclesiastical punishments. Apart from apparent spritual benefits for the Brotherhood, the consequences of his actions are issuing motu proprio Ecclesia Dei (1988), giving rise to the first indult communities and guaranteeing very few rights to the groups devoted to the "Tridentine" Mass, and motu proprio Summorum Pontificum (2007) liberating Mass in the classic Roman rite. After publishing the latter, places where usus antiquior is celebrated started to appear in great numbers (2314 places of celebration in 01.2011). Excommunications imposed on the 4 bishops consecrated by the Archbishop where taken off in the beginning of 2009. In the same year doctrinal talks between Econe and the Vatican were inaugurated, which are to explain discrepancies between the teachings of Brotherhood (it is the Tradition) and the teachings of Vaticanum II. Although the Church has to travel a long way, the events of the last five years present that She goes slowly, but consequently in the good direction. All of this would not happened if it was not for one hierarch, who loved God more, than career and reputation.

Tradidi quod et accepi...

(Most of information was taken from the biography of the Archbishop written by one of the consecrated bishops, Bernard Tissier de Mallerais, titiled Marcel Lefebvre. La vie)

Akt schizmy?

2011-09-10T17:25:00.000+02:00

Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X jest oskarżane o schizmę zazwyczaj z jednego powodu: konsekracji biskupich dokonanych 30 VI 1988r. w Ecône przez abp Marcelego Lefebvre'a. Był to, według modernistów, najwyższy akt nieposłuszeństwa wobec Kościoła, Kościoła, który od 26 lat usiłował zapomnieć o swojej tożsamości. Jednakże czy można uznać ten czyn za schizmatycki, który na dodatek był pozbawiony podstaw?

Przede wszystkim należy podkreślić, że decyzja Arcybiskupa nie była nagła, spontaniczna. Myślał on o tym przez długi czas, od roku 1983. Co więcej, nie przestawał wysyłać listów do Stolicy Apostolskiej z prośbą o mandat papieski. Otrzymywał różne odpowiedzi. Od przeniesienia daty na dzień za kilka miesięcy "gdy okoliczności będą bardziej sprzyjające" do pustych frazesów, nie dających żadnych informacji. Jednak Misjonarz Afryki się nie poddawał i ciągle korespondował z Ojcem Świętym, najczęściej poprzez kard. Josepha Ratzingera. Wraz z kolejnymi odpowiedziami przesuwającymi konsekracje w czasie, stało się jednak jasne, że "wielki obrońca godności ludzkiej" Jan Paweł II nie zamierza udzielić mandatu, ale po prostu czeka aż Arcybiskup umrze. W tej sytuacji Marcel Levebvre był zmuszony przekazać dar pełni kapłaństwa bez uzyskania zgody Watykanu.

Do tego kroku przynaglała Go nie tylko papieska postawa. W tym czasie w Kościele miały miejsce coraz większe bluźnierstwa, ze spotkaniem w Asyżu na czele. Arcybiskup był tym bardzo przejęty. Miał świadomość, że na ziemi żyć wiecznie nie będzie, a bez biskupów Bractwo się rozpadnie. Któż bowiem będzie udzielać Sakramentu kapłaństwa, skoro na kościelną hierarchię nie można liczyć? Przed podjęciem ostatecznej decyzji wielokrotnie zasięgał porady u przyjaciół, a także u ludzi z różnych środowisk wciąż wiernych Tradycji. Równocześnie prowadził negocjacje z Rzymem, które spędzały Mu sen z powiek, niestety bezskuteczne. Aż w końcu nastał 30 czerwca 1988 roku, dzień konsekracji. 10 tysięcy wiernych, seminarzystów oraz kapłanów zgromadziło się na polach otaczających Ecône. W momencie, gdy miał zostać odczytany mandat papieski, zostały wypowiedziane znamienne słowa: Mamy mandat Kościoła rzymskiego, zawsze wiernego świętym tradycjom otrzymanym od Apostołów. Mandat Kościoła, który nie powstał w 3 lata, ale trwa od dwudziestu wieków, Kościoła który głosi Ewangelię Chrystusa, nie zawiązując układów ze światem, którego władcą jest przecież szatan (J 12,31; 14,30; 16,11). Była to ciężka ceremonia dla Arcybiskupa, gdyż wiedział jakie będą jej konsekwencje.Wiedział jednak także, że postąpił słusznie. Musiał pomóc w przetrwaniu prawdziwego, autentycznego kapłaństwa. Zresztą skoro Stolica Apostolska zgadzała się na święcenia, odwlekając je jedynie w czasie, uznał że nie ma powodu by sądzić, że postępuje wbrew Rzymowi.

Podsumowując, jakiekolwiek oskarżenia wobec Bractwa, bądź jego biskupów o schizmę są bezpodstawne i służą jedynie odstraszeniu wiernych od niego. Arcybiskup zawsze podkreślał, że nie chce czynić niczego co będzie skierowane przeciwko Stolicy Apostolskiej. Konsekrował 4 biskupów bez mandatu, gdyż było to konieczne, aby Tradycja przetrwała. Co więcej, zdecydował się na ten krok dopiero wtedy, gdy wszelkie inne wyjścia się wyczerpały. Udzielił sakry będąc w stanie wyższej konieczności, co nawet według nowego Kodeksu Prawa Kanonicznego zwalnia od jakichkolwiek kar kościelnych. Oprócz oczywistych korzyści duchowych dla Bractwa, konsekwencją Jego działań jest wydanie motu proprio Ecclesia Dei (1988r.) dającego początek pierwszym indultowym zgromadzeniom i zapewniającego bardzo wąskie prawa grupom przywiązanym do liturgii "trydenckiej", a także motu proprio Summorum Pontificum (2007r.), uwalniającego Mszę w klasycznym rycie rzymskim. Po ogłoszeniu drugiego z wymienionych dokumentów miejsca celebracji usus antiquior zaczęły rosnąć jak grzyby po deszczu (2314 miejsc w 01.2011). "Ekskomuniki" nałożone na 4 biskupów wyświęconych przez Arcybiskupa zostały zdjęte na początku 2009 roku.W tym samym roku zainaugurowano rozmowy doktrynalne między Ecône, a Watykanem, mające na celu wyjaśnienie rozbieżności miedzy tym co głosi Bractwo (czyli Tradycją), a nauczaniem Vaticanum II. Mimo iż Kościół czeka jeszcze długa droga, wydarzenia ostatniego pięciolecia wskazują, że idzie on powoli, ale konsekwentnie w dobrym kierunku. A to wszystko nie miało by miejsca, gdyby nie konsekwentna postawa jednego hierarchy, który nad karierę oraz dobre imię umiłował Boga i Jego Ewangelię.

Tradidi quod et accepi...

(Większość informacji została wzięta z książki Marcel Lefebvre. Życie pióra jednego z konsekrowanych biskupów Bernarda Tissiera de Mallerais)

Z serii: Ważne cytaty.

2011-09-09T18:32:00.001+02:00

Wspólnie i samotnie poszukiwać więzi z Bogiem.

Odmawiając modlitwę, pozwól, aby przez twoje usta przechodziło tylko to, co nosisz także w sercu. Zwiąż swoją duszę ze Słowem Bożym uformowany przez Ducha Świętego. Bądź świadom, do kogo się zwracasz czy kierujesz swoje wołania: to Pan i Bóg wszechświata. Niezależnie od tego, w jakiej sprawie spotykasz się z Bogiem, twoja modlitwa powinna zamieniać się w wyzwolone ze wszystkiego, co ludzkie, całkowite oddanie twojej duszy. Na tym ostatnim stopniu nie trzeba już wielu słów. Bóg zna nas i spogląda w naszą duszę.

Twoja osobista modlitwa jest inna niż modlitwa wspólnoty. Oba rodzaje modlitwy uzupełniają się wzajemnie. Modlitwę wspólnoty formuje Duch Święty w twoim osobistym modleniu się twoje serce samo z siebie wyrywa się do Boga i Duch Chrystusa modli się w tobie. Raz po raz wprawiaj się w oddaniu Panu, wolnym od wszystkiego, co stworzone. Dusza ubezwłasnowolniona Bożym miłosierdziem i Jego wielkością wpada w zdumienie i milczenie. W drodze, która do tego prowadzi, często zdarza się, że łzy uwalniają to, co jest przeszkodą dla otrzymania przez ciebie łaski. Wielu nie potrafi z początku modlić się przez dłuższy czas, nie
wpadając przy tym w rozkojarzenie. Dlatego też modlitwa powinna być krótka. Jeżeli jednak zostanie ona objęta Bożą łaską, nie zważaj na czas.

Każdą wspólną modlitwę kończ milczeniem, które tym samym staje się kontemplacyjnym zakończeniem pochwały Boga. Jednak także i to stopniowe zatrzymanie rozkołysanej duszy nie powinno trwać nazbyt długo.

św. Benedykt z Nursji

Patronus studentium. (English version)

2011-09-09T17:48:00.000+02:00

After few weeks I finally decided to publish a translated note about one of my fauvorite saints - st. Joseph of Cupertino. He helped me numerous times during the last academic year.

Giuseppe Maria Desa was born on 17 June 1603. He grew up in a poor family. Since the beginning of life he encountered difficulties. A tumor appeared on his back, from which he suffered 5 years. He was healed with the miraculous oil from the sanctuary of the Blessed Virgin Mary of Gratitude in Galatone. In the age of 17, he joined the Capuchin Order, because the Franciscans did not want him. He was not able to learn and in addition he day-dreamed, so they also decided to expel him. Eventually, in the year 1625, He joined the Conventual Franciscans. There, his superiors reckoned, that Joseph made strides and, taking into consideration his mental abilities, He might become a priest. With the great aid of God, He managed to pass all the exams and on 4 March 1628 was ordained priest. Since then, his life was filled with miracles. Above all, Joseph frequently fell into ecstasies, which were accompanied by levitation. The Church, wanting to investigate the case, three times summoned Him to the inquisitional court and three times exculpated him. Apart from, the brother-donkey, as He used to call himself due to difficulties in learning, made many miracles. His unusual acts attracted faithful, also these from the far-flung regions. He was visited also by hierarchs and monarchs. He died in Osimo on 18 September 1663.

Joseph of Cupertino is an extraordinary saint. Despite enormous hardships, he managed to launch an assault against the Heaven, where now he intercedes for us. He sees the students, who toil, trying to learn well for the exams and wants to help them. He took pains himself to fulfil his dream and become priest. The power of his espousal is truly immense, in my opinion infallible, and I would like as many people as possible, not only these, who study, to discover it. God gives us in His person a great aid; it is our decision, if we accept it, or not.

Katolicka architektura sakralna. // The catholic sacral architecture.

2011-09-04T20:50:00.002+02:00

Niedawno pisałem o fatalnym stanie katolickiej architektury sakralnej. Dzisiaj chciałbym umieścić fotografie wspaniałych kościołów zbudowanych przed rewolucją kultularno-doktrynalną w Owczarni Bożej jaką był Sobór Watykański II.

Recently, I have written about awful state of the catholic sacral architecture. Today I would like to publish photos of magnificent churches built before the cultural-doctrinal revolution in the Divine Fold, which was the Second Vatican Council.

Bazylika św. Piotra na Watykanie - centrum katolickiego świata.

Basilica of St. Peter on the Vatican Hill - the centre of the catholic world.

Hagia Sophia w Istanbule - najpierw kościół, później meczet, dzisiaj muzeum.

Hagia Sophia in Istanbul - firstly a church, later a mosque, today a museum.

Bazylika św. Jakuba Większego w Santiago de Compostela.

Basilica of st. James the Greater in Santiago de Compostela.

Bazylika Niepokalanego Poczęcia w Waszyngtonie.

The Basilica of the National Shrine of the Immaculate Conception.

Sagrada Familia w Barcelonie.

Sagrada Familia in Barcelona.

Notre Dame w Paryżu.

Notre Dame in Paris.

Il Gesu w Rzymie - wzór dla wielu barokowych kościołów i kościół-matka jezuitów.

Il Gesu in Rome - a model for many baroque churches and the mother church of the Jesuits.

Katedra Westminsterska w Londynie - siedziba prymasa Anglii i Walii.

The Westminster Cathedral - the see of the primate of England and Wales.

Mont Saint-Michel w Normandii.

Mont Saint-Michel in Normandy.

Katedra w Spirze - jedna z cesarskich katedr.

Speyer Cathedral - one of the imperial cathedrals.

Katedra św. Patryka w Nowym Jorku.

The cathedral of st. Patric in New York.

Łacińskie smaczki cz.4

2011-09-02T22:18:00.000+02:00

Oto kolejna porcja ciekawych łacińskich słówek:

sedes - stolica

bibere - pić (1os. l.poj. cz. teraź. - bibo); zapewne stąd wzięło się popularne ostatnio słowo biba.

sex - sześć

Pozdrawiam!

Realia polskiego NOMu.

2011-09-01T23:05:00.003+02:00

Panie Jezu Chryste, Ty powiedziałeś swoim Apostołom: Pokój wam zostawiam, pokój mój wam daję. Prosimy Cię, nie zważaj na grzechy nasze, lecz na wiarę swojego Kościoła i zgodnie z Twoją wolą napełnij go pokojem i doprowadź do pełnej jedności.

Tymi oto słowami wierni uczestniczący w Nowej Mszy są katowani co niedziela. Niby nic szczególnego, wszak w ekumenicznym ferworze i nie takie rzeczy się zdarzały. Nad samym "dążeniem do pełnej jedności" nie ma co się rozwodzić,gdyż sprawa jest prosta - Kościół nigdy nie dążył do jakiejkolwiek jedności, czy to pełnej, czy półpełnej, czy może 3/4. Kościół był, jest i będzie jeden, cały, nienaruszony i nie przekonają mnie do tego wypowiedzi, w których mówi się iż przez to że ludzie odłączają się od Owczarni Chrystusowej powstaje rana, która powoduje iż sam Kościół jest jeden, ale nie jest to pełna jedność gdyż część się odłączyła. Każdy kto od Kościoła się odłącza jest heretykiem, który jest jak gałązka winnego krzewu. Chociaż ona więdnie, jednak zostaje odcięta, a sam krzew nie doznaje szkody, nadal jest zielony i wydaje przepiękne owoce (J 15,1-8). Najciekawszy jednak był kontekst w jakim te słowa są wypowiadane. Należą one bowiem do obrzędów Komunii Świętej w Nowej Mszy. Podczas roku akademickiego byłem raz w całkiem przyzwoitym, biorąc pod uwagę polskie kryteria, kościele (karmelici bosi). Gdy przyjmowałem Ciało Pańskie w kościele rozbrzmiewały słowa pieśni Jeden chleb, którą pozwolę sobie zacytować:

Jeden chleb, co zmienia się w Chrystusa Ciało,
z wielu ziaren pszenicznych się rodzi.
Jedno wino, co się Krwią Chrystusa stało,
z soku wielu winnych gron pochodzi.

Ref.
Jak ten chleb, co złączył złote ziarna,
tak niech miłość złączy nas ofiarna.
Jak ten kielich łączy kropel wiele,
tak nas, Chryste, w swoim złącz Kościele.

O Pasterzu, zgromadź w jednej swej owczarni,
zabłąkane owce, które giną.
W jeden Kościół zbierz na nowo i przygarnij,
byśmy jedną stali się rodziną.

Na ramiona swoje weź, o Panie,
tych, co sami wrócić już nie mogą!
Niechaj zjednoczenia cud się stanie,
prowadź nas ku niebu wspólną drogą.

W tej pieśni wspaniale jest podkreślona jedność Kościoła, który został założony przez Chrystusa i pragnienie, aby do niego wrócili wszyscy Ci, którzy go porzucili. Jakże wielki kontrast jest między tą pieśnią a NOMową, ekumeniczną rzeczywistością! Dla mnie odśpiewanie jej podczas udzielania Komunii Świętej jest przede wszystkim objawem tego, że mało kto dzisiaj "rozumie Mszę" modląc się we wspólnocie we własnym języku. Gdyby każdy wierny słuchał z uwagą słów kapłana, a także słów tej pieśni to doszedłby do wniosku, że coś jest nie tak. Zarówno z kwestią "dążenia do jedności" jak i nazywania przeróżnych wspólnot "Kościołami" (np. Kościół ewangelicki, Kościół anglikański etc.). Parafianie mogliby zacząć zadawać pytania swoim duszpasterzom dlaczego występują takie niezgodności, mogliby także szukać odpowiedzi sami. Jednakże nikt nawet nie próbuje. Ekumaniacy zapewne się cieszą, że wierni nie reagują na takie "zgrzyty", jednakże powinni płakać, gdyż jest to jeden z najbardziej wyrazistych przykładów całkowitego fiaska soborowego postulatu "rozumienia Mszy przez wiernych" polegającego na wprowadzeniu języków narodowych (oczywiście "w duchu Soboru"; sobór nakazał zachować łacinę).

Ad memoriam...

2011-09-01T22:24:00.000+02:00

Dziś, w rocznicę wybuchu II Wojny Światowej chciałbym wspomnieć w dzisiejszym wpisie tych, którzy polegli za Polskę. Mam nadzieję, że wszyscy z nich mogą cieszyć się uczestnictwem w chwale Boga w Niebie. Przecież wtedy Polonia była fidelis i Kościół także był - swojemu własnemu nauczaniu. Dlatego wierzę, że kampania wrześniowa wydała Niebu wielu męczenników.
Nie zamierzam opisywać wspaniałych aktów męstwa i wytrwałości polskich żołnierzy, ani wstawiać klawiaturowych świeczuszek i pisać wzniosłe słowa typu "PAMIĘTAMY" dodając smutny emot lub tysiąc wykrzykników. Nie... Po prostu czułbym się nie w porządku, gdybym nie napisał zupełnie nic w tym dniu, jednym z najważniejszych w historii mojej Ojczyzny, którego konsekwencje są bardzo mocno odczuwalne nawet po 72 latach...

Requiescant in pace.

Today, in the day of the outbreak of the Second World War, I would like to commemorate these, who died for Poland. I hope, that all of them may rejoice at participation in the glory of God in Heaven. All in all, in those times Polonia was fidelis and so was the Church - faithful to Her own doctrine... This is why I believe, that 1939 Defensive War brought to Heaven many martyrs.
I do not intend to describe magnificent acts of courage and persistance of the Polish soldiers or put keyboard candles and write exalted words e.g. "We remember", adding sad emoticon or a thousand exclamation marks. No... I simply would not feel comfortable, if I did not write anything in this day, one of the most important in the history of my Motherland, consequences of which are utterly noticeable even after 72 years...

Requiescant in pace.

Another prospect.

2011-08-29T22:53:00.000+02:00

One of the features of the city of Kęty is that it is situated in Polonia Minor voivodship. Moreover, it is situated 20km from another one, which may become the second Częstochowa and which every Pole has heard of, nevertheless he wanted or not. The town is called Wadowice. Truly it is the heart of modernism.I have visited it recently during the trip with my other half and it was really peculiar experience.

A few years have passed since I stopped in Wadowice to go sightseeing. A lot has changed, above all my beliefs. I have abandoned my modernist credo in favour of traditionalist. Because of that I began to perceive the wadowicean reality in completely different way. The lion's share of the reality is of course John Paul II, who is for the town a real vain of gold. There are famous papal fondants, souvenirs, museums... It is strange that Wadowice has not become the most wealthy commune in Poland yet. The most significant place for all admirers of the pope is of course the church , in which Karol Wojtyła was baptised. It was this place, where I was astonished the most.

The minor basilica of the Offering of the Blessed Virgin Mary, in the current look, was erected in the end of XVIII century in the late-baroque style, firstly dedicated to all Saints. Once it surely was a beatiful church, but today... Today it is different. Like in every catholic place of worship built before the revolution of 1962 AD besides the main altar, there is a table on which the New Mass is celebrated. It is, however, the tiniest fault. The bigger one is polychromy. In the beginning I have not drawn attention to it, thinking it presents byblical scenes, which may be found practically in every church. And it does, but after taking the second look at ornaments, I saw that the scenes describe the titles of the encyclicals of JP2, which are written at the edge of each fresco! in that, named Laborem exercens - about human work, we may see citizens of a village devoted to their duties; in the other, Dives in misericordia - about God's mercy there is an episode from Gospel painted, where Jesus saves an adulteress from stoning. So, the whole church is a monument created to honour a man, not God. The most dreadful place and also "the spiritual centre" of the monument is the chapel of blessed John Paul II. At the wall there is a decent altar with a painting and relics, which is however deformed by a carving, standing next to it. It was to present the blessed Wojtyła, but chisel had to went out of the "artist's" control, because the wooden pope absolutely does not resemble the original one (vodka does good only for a strong head, as Zagłoba, hero of Sienkiewicz's Trilogy, used to say). Moreover, someone decided to create in the chapel the second Vatican and put wooden stairs on the right side leading under the ceiling, where maybe new papal apartments will be built (dummies of Swiss guardsmen are already there). The whole chapel is presented in extraordinary grotesque way.

Yet, I would not be honest to me and each of You, if I did not appreciate few undoubtedly catholic elements of the basilica. The one I liked the most was the altar in the right aisle, where in the place of tabernacle relics of four saints were put: fr. Pio, fr. Kolbe, Simon of Lipnica and Stanislaus Casimirus. Before the altar on the one of the first pews another reliquary with the relics of st. fr. Pio was placed to kiss. Another mainstay of catholicism in the church is a painting of the Blessed Mary, Mother of Perpetual Aid, the Mother of dwelllers of Wadowice, hanged in a chapel.

To conclude I publish a few photos:

The nave.

The fresco Laborem exercens.

The fresco Dives in misericordia.

The altar of bl. John Paul II (his relics in the place of tabernacle).

The carving of the pope.

"The second Vatican."

Something above one of entrances.

The altar with the relics of four saints.

Reliquaries.

The reliquary of st. fr. Pio.

The painting of Mary, Mother of Perpetual Aid.

P.S. In connection with the recent vogue to create prophecies, usually bound with the date of the end of the world, during the trip I thought up my own, namely:

Modernism in the Catholic Church shall end when the chapel of the Brotherhood of Saint Pius X will be erected in Wadowice. Amen.

Inna perspektywa.

2011-08-27T01:06:00.004+02:00

Miasto Kęty ma to do siebie, że leży w województwie małopolskim. Co więcej, leży 20 km od innego miasta, które ma szansę stać się drugą Jerozolimą, a o którym każdy Polak słyszał, czy tego chciał czy nie. Mowa o Wadowicach. Jest to prawdziwe serce modernizmu. Odwiedziłem je niedawno w ramach wycieczki z moją drugą połówką i było to naprawdę ciekawe przeżycie.

Minęło kilka lat odkąd ostatnim razem zatrzymałem się w Wadowicach aby pozwiedzać. Zmieniło się wiele, przede wszystkim moje poglądy. Z modernisty stałem się tradycjonalistą i przez to także zacząłem zupełnie inaczej odbierać wadowicką rzeczywistość. Lwią część tej rzeczywistości stanowi oczywiście Jan Paweł II, którego postać jest dla mieszkańców prawdziwą żyłą złota. Są słynne kremówki papieskie, są pamiątki, są muzea... Aż dziw bierze, że Wadowice nie stały się jeszcze najbogatszą gminą w Polsce. Najważniejszym miejscem dla wszystkich wielbicieli papieża jest oczywiście kościół, w którym Karol Wojtyła został ochrzczony. To właśnie w nim spotkało mnie największe zaskoczenie.

Bazylika mniejsza Ofiarowania NMP jaką znamy powstała pod koniec XVIII wieku w stylu późnobarokowym, na początku pod wezwaniem Wszystkich Świętych. Kiedyś była to z pewnością piękna świątynia, jednakże dzisiaj... Dzisiaj jest inaczej. Jak w każdym kościele zbudowanym przed rewolucją AD 1962 oprócz ołtarza głównego jest stół, na którym odprawia się Nową Mszę, jednakże jest to naprawdę najmniejsza wada. O wiele większą stanowi polichromia. Z początku nie zwracałem na nią uwagi - myślałem że przedstawia sceny biblijne, które możemy znaleźć praktycznie w każdym kościele. Faktycznie tak było, jednakże po dokładnym przyjrzeniu się tym zdobieniom odkryłem, że są to sceny opisujące tytuły encyklik JP2 wypisane na obrzeżach każdego z fresków! Na tym, opatrzonym nazwą: Laborem exercens - o pracy ludzkiej, widnieją mieszkańcy jakiejś wioski oddani swoim obowiązkom; na innym, Dives in misericordia - o Bożym miłosierdziu, mamy scenę z Ewangelii, gdy Jezus ratuje cudzołożnicę przed ukamienowaniem itd. Tak więc cały kościół jest pomnikiem poświęconym człowiekowi, nie Bogu. Najbardziej ohydnym miejscem i zarazem "duchowym centrum" owego pomnika jest kaplica bł. Jana Pawła II. Przy ścianie stoi całkiem przyzwoity ołtarz z obrazem oraz relikwią, który jest jednak oszpecony przez rzeźbę stojącą obok, w zamyśle mającą przedstawiać błogosławionego. Jednakże "artyście" dłuto musiało wymknąć się spod kontroli, bo drewniany papież zupełnie nie przypomina pierwowzoru (gorzałka tylko tęgiej głowie służy, jak to mawiał pan Zagłoba). Co więcej, ktoś stwierdził że zrobi w tej kaplicy drugi Watykan i wstawił po prawej stronie schody prowadzące pod sufit, gdzie chyba powstaną nowe apartamenty papieskie (atrapy watykańskich gwardzistów już są). Całość prezentuje się nadzwyczaj groteskowo.

Nie byłbym jednak uczciwy wobec siebie i każdego z Was, gdybym nie docenił kilku niewątpliwie katolickich elementów bazyliki. Mnie osobiście najbardziej spodobał się ołtarz w prawej nawie, gdzie na miejscu tabernakulum złożono relikwie czterech świętych: o. Pio, o. Kolbe, Szymona z Lipnicy oraz Stanisława Kazimierczyka. Przed tym ołtarzem w jednej na jednej z pierwszych ławek umieszczono jeszcze jeden relikwiarz z relikwiami św. o. Pio do ucałowania. Inną ostoją katolicyzmu w tym kościele jest obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy, Matki Wadowiczan, powieszony w jednej z kaplic.

Na zakończenie umieszczam kilka zdjęć:

Widok na nawę główną.

Fresk Laborem exercens

Fresk Dives in misericordia.

Ołtarz bł. Jana Pawła II (na miejscu tabernakulum jego relikwie).

Rzeźba błogosławionego.

"Drugi Watykan"

Niewiadomoco nad jednym z wejść do kościoła.

Wspomniany w artykule ołtarz z relikwiami czterech świętych.

Relikwiarze.

Relikwiarz św. o. Pio.

Obraz Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

P.S. W związku z tym, że modne stały się ostatnio różne przepowiednie, dotyczące najczęściej daty końca świata, ja wymyśliłem swoją podczas tej wycieczki. Mianowicie:

Modernizm w Kościele Katolickim zakończy się z chwilą wybudowania w Wadowicach kaplicy Bractwa Kapłańskiego św. Piusa X. Amen.

(English version will be published today or tommorow)

Nowy Doktor Kościoła! // The new Doctor of the Church!

2011-08-24T18:45:00.002+02:00

Benedykt XVI zapowiedział w Madrycie, że św. Jan z Avili (hiszp. san Juan de Avila) zostanie wkrótce ogłoszony Doktorem Kościoła. Będzie to 33. osoba z takim tytułem. Tytuł Doktora Kościoła jest przyznawany wyłącznie tym świętym, których nauki są ważną częścią doktryny Kościoła, a oni sami stanowią wyjątkowy przykład wypełniania nauki Chrystusa w swoim życiu. Oby papieska decyzja przyniosła dobre owoce w zepsutym kraju jakim jest Hiszpania.

O samym świętym można się dowiedzieć np. na wikipedii lub romereports.com (strona w jęz. ang.).

Benedict XVI announced in Madrid, that st. John of Avila (esp. san Juan de Avila) soon will be declared the Doctor of the Church. It will be 33. person with the title. The title of Doctor of the Church is given to these saints, whose teachings are the significant part of the doctrine of the Church and they themselves present a marvellous example of fullfilment of the Christ's techings in their lives. May the papal decision bring good fruits in the rotten country, which is Spain.

More info about the saint himself may be found e.g. on wikipedia or romereports.com.

Łacińskie smaczki - cz.3

2011-08-22T13:09:00.000+02:00

Po dłuższej przerwie chciałbym zaprezentować dwa zdania łacińskie o ciekawym dla nas Polaków brzmieniu:

Clava curva pie vinco (czyt. klawa kurwa pije winko) - krzywą maczugą pobożnie zwyciężam

Curva os ranae (czyt. kurwa os rane) - krzywa kość żaby

Pozdrawiam!

Zaproszenie. // An invitation.

2011-08-22T12:34:00.004+02:00

Chciałbym serdecznie zaprosić wszystkich moich Czytelników na Jarmark Chmielo-Wikliniarski, który odbędzie się w Nowym Tomyślu w dniach 26-28 sierpnia, aby uczcić tradycję regionu jaką jest uprawa chmielu i wikliny, która sięga XVII wieku. Wydarzeniu towarzyszy wiele atrakcji: koncerty, konkursy, uliczne występy, rajdy samochodowe, degustacja wyrobów produkowanych na bazie etanolu i wiele innych.

I would like to cordially invite all my Readers to the Festival of Hops and Wicker, which will take place in Nowy Tomyśl (Polonia Maior) on 26-28 August to honour the tradition of the region, namely crop of hops and wicker, which dates back to XVII century. The event will be followed by numerous highlights: concerts, contests, street performances, rallies, degustation of ethanol-based products and much more.

A oto plakat z pełnym programem:

And here is a poster with the full schedule:

Na zachętę dodaję jeszcze kilka zdjęć:

To encourage You, I add few photos:

Przy największym wiklinowym koszu na świecie.
Near the largest wicker basket in the world.

(Zdjęcia pochodzą ze strony miasta)
(Photos were sourced from the website of the town)

Nowa kaplica! // A new chapel!

2011-08-20T21:47:00.003+02:00

Z wielką przyjemnością ogłaszam, iż w Poznaniu przy ulicy Tylne Chwaliszewo 2 zostanie otwarta kaplica Bractwa Kapłańskiego Św. Piusa X (FSSPX) pw. św. Józefa. Więcej informacji można znaleźć na stronie Bractwa.

Deo gratias!

With great joy I announce, that in Poznań (Polonia Maior) at the street Tylne Chwaliszewo 2 the chapel of Society of St. Pius X (SSPX) will be opened. The saint patron of the chapel will be st. Joseph. More information may be found on the Brotherhood's website.

Deo gratias!

Quod erat demonstrandum.

2011-08-20T14:18:00.003+02:00

Żeby nie być gołosłownym chciałbym w dzisiejszym wpisie zamieścić kilka zdjęć nowoczesnych, katolickich kościołów.

Not to be unfounded, in today's note I would like to publish a few photos of modern, catholic churches.

kościół pw. Chrystusa Króla (Kraków)

the church of Christ the King (Cracow)

kościół pw. św. Ignacego Loyoli (Jastrzębia Góra)

the church of st. Ignatius Loyola (Jastrzębia Góra)

katedra w Marindze (Brazylia)

the cathedral in Maringa (Brasil)

kościół św. Moniki w Madrycie (Hiszpania)

the church of st. Monica in Madrid (Spain)

kaplica św. Mikołaja z Flue w Mechernich (Niemcy)

the chapel of st. Nicholas of Flue in Mechernich (Germany)

kościół św. Piotra w Firminy (Francja)

the church of st. Peter in Firminy (France)

kościół św. Jana w Foligno (Włochy)

the church of st. John in Foligno (Italy)

kościół Świętego Oblicza w Turynie (Włochy)

the church of the Holy Face in Turin (Italy)

Kościół Jubileuszowy w Rzymie (Włochy)

The Jubilee Church in Rome (Italy)

I na koniec "legenda", kaplica od której "wszystko się zaczęło", kolebka modernizmu w sztuce sakralnej - Notre Dame du Haut w Ronchamp (Francja):

And for the end "the legend", chapel where "it all began", birthplace of modernism in the sacral art - Notre Dame du Haut in Ronchamp (France):

Sapienti sat!

(większość zdjęć pochodzi z serwisu bryla.pl)

(most of the pictures sources from bryla.pl website)

Problem współczesnej architektury sakralnej. // The problem of the modern sacral architecture.

2011-08-19T22:56:00.001+02:00

Szukając informacji o kościele wybudowanym ku czci św. o. Pio w San Giovanni Rotondo natrafiłem na stronę architekta tej świątyni, Renzo Piano. U samej góry była w jednym zdaniu opisana idea, która przyświecała mu przy pracy (tłumaczenie moje):

Próbowałem uporządkować ogromną przestrzeń i powierzchnię w taki sposób, żeby spojrzenie odwiedzających mogło się zagubić między niebem, morzem i ziemią.

I to jedno jedyne zdanie przedstawia w dość jasny sposób problem współczesnej architektury sakralnej. Po pierwsze architekt miał swoją własną wizję kościoła, swój pomysł. Nie wiadomo czy pan Piano spędził na modlitwie chociażby minutę nim podszedł do deski kreślarskiej i zaczął tworzyć pierwsze szkice. Niestety wydaje mi się, że nie poświęcił zbyt wiele czasu na kontemplację, gdyż ten projekt po prostu nie ma duszy. Jest to efekt dążeń człowieka do zrealizowania własnych ambicji zamiast do oddania Bogu chwały swoją pracą. Co więcej, jak przyznał architekt, jego projekt został skierowany wyłącznie na wierzących. Jego starania miały prowadzić do czysto wizualnego efektu, który miał zostać odebrany wyłącznie przez ludzkie oczy, oczy cielesne.

Nie jest to odosobniony przypadek. Prawie każdy kościół budowany "po nowemu" jest architektonicznym eksperymentem, realizacją koncepcji niespełnionego "geniusza" lub geniusza, który chce dokonać przełomu. Dlatego praktycznie wszystkie świątynie powstałe "w duchu Soboru" cechuje dziwaczność bądź też podobieństwo do nowoczesnych budynków użytku zupełnie świeckiego. W przeszłości ludzie budowali kościoły nie myśląc o sobie - ad maiorem Dei gloriam. Co więcej, nie wahano się korzystać z już wypróbowanych wzorców (vide: gotyckie katedry we Francji). Ktoś mógłby powiedzieć że naśladowanie jednego wzorca doprowadzi do powstania setek podobnych kościołów, co będzie po prostu nudne i niekreatywne. Jednakże warto pamiętać iż każda parafia ma swoich wiernych, którzy mają własną pobożność podbudowywaną praktykami zatwierdzonymi przez Kościół. Wpływa to na wnętrze, duszę kościoła. Nie chodzi mi oczywiście o kopiowanie w szczegółach modelu architektonicznego, ale o wykorzystanie podstawowych założeń danego stylu, nie przestając szukać nowych rozwiązań, jednakże nie w oparciu o własną wyobraźnię, a o Ducha Świętego.

Podsumowując, współczesna architektura sakralna odpowiada całkowicie Nowej Mszy. Tak jak ona jest stworzona dla człowieka, dla wyrażenia jego ambicji i kreatywności. Również jest pozbawiona teologicznej głębi (w przeciwieństwie do chociażby wspomnianego już wcześniej gotyku), a jej brzydota jest o wiele bardziej rażąca niż w przypadku Novus Ordo Missae. Oczywiście nie wszystkie kościoły wybudowane po posoborowej rewolucji są szpetne. Przykładem może być seminaryjna kaplica FSSP w Denton (USA) konsekrowana ubiegłego roku w starożytnym rycie rzymskim. Budowle takie jak ta pozwalają wierzyć, że
Kościół, niegdyś mecenas tak wielu wspaniałych artystów, w dziedzinie sztuki nie powiedział jeszcze ostatniego słowa.

Searching for information on the church built to honour father Pio in San Giovanni Rotondo I came across the website of the architecht of the church, Renzo Piano. At the top there was described in one sentence the idea, which led his work:

I have tried to arrange the vast spaces and surfaces in such a way that the gaze of visitors can be lost between the sky, the sea and the earth.

This one sentence presents quite clearly the problem of the modern sacral architecture. Firstly, the architect had his own vision of the church, his own idea. It is unknown, if Mr Piano spent on prayer even a minute before he came to his desktop and started making sketches. Unfortunately, in my opinion, he did not sacrifice much time to contemplate, because this project simply does not have soul. It is the effect of aspirations of a human to fulfill his own ambitions instead of giving God glory through his work. What is more, as the architect himself admitted, his work was aimed only for the faithful. His project was to create strictly visual effect, which was to be perceived exclusively by carnal eyes.

It is not an isolated case. Almost every church built "in the new way" is an architectural experiment, the realization of the concept of an unfulfilled "genius" or a genius, who attempts to make a breakthrough. This is why practically all of these, which were created according to "the Spirit of the Council", are odd and bear a striking resemble to modern, secular buildings. In the past people erected churches not focusing on themselves - ad maiorem Dei gloriam. What is more, they did not hesitate to use already tested standards (vide: gothic cathedrals in France). One could say that following one scheme will fruit in building hundreds of similar churches, what will be simply boring and uncreative. However, it should be remembered that each parish has its faithful, who have unique piety backed by practises approved by the Church. It influences the interior, soul of the ecclesia. I do not mean, of course, copying in details the whole architectural model, but using basic assumptions of the chosen style, not abandoning the search for the new solutions; solutions sourced not in the imagination, but in the Holy Spirit.

To conclude, the modern sacral architecture coresponds perfectly with the New Mass. As the latter, it is created for man, for the expression of his ambitions and creativity. It also lacks theological deep (in contrary to e.g. gothic mentioned before) and its ugliness is far more striking than in Novus Ordo Missae. Of course, not all churches erected after the conciliar revolution are hideous. The good example is the seminary chapel of FSSP in Denton (USA) consecrated last year in the antique Roman rite. Edifices like this allow to have hope that the Church, once patron for so many splendid artists, in the sphere of art has not breathed Its last.

Grób św. Filipa odnaleziony! // The tomb of st. Phillip found!

2011-08-17T01:46:00.003+02:00

Niedawno natknąłem się na informację na biblia.wiara.pl, że w Pamukkale w Turcji odnaleziono grób świętego Filipa Apostoła. Jak na razie nie został on jeszcze otwarty. Jeśli w to miejsce zaczną wyruszać pątnicy, może wówczas Turcja zacznie poważniej traktować Kościół Katolicki.

Recently I came across the information on biblia.wiara.pl, that in Pamukkale in Turkey the tomb of st. Phillip Apostle was found. As for now, it still remains closed. If pilgrims start to arrive to the place. maybe then Turkey will treat the Catholic Church more seriously.

Z serii: Ważne cytaty.

2011-08-15T20:08:00.000+02:00

Szukając materiałów do poprzedniego wpisu, poświęconego świętemu ojcu Pio, natrafiłem na wikicytatach na cytat dotyczący Soboru Watykańskiego II, który według mnie najtrafniej scharakteryzował jedną z przyczyn tak wielkich zniszczeń:

Najbardziej niszczycielskie piętno odcisnęła jednak soborowa wolność na dwóch filarach katolickiej Europy: Portugalii i Hiszpanii (...). Minęło kilkadziesiąt lat od zakończenia katolickich rządów w Hiszpanii (...), a dziś Półwysep Iberyjski stał się jednym z najbardziej liberalnych i ateistycznych miejsc w Europie.(...), a wszystko dokonało się zaledwie w ciągu kilkudziesięciu lat wskutek zgubnej doktryny wolności religijnej. Można rzec, że liberalni papieże soboru nie pragnęli przecież tak daleko idącej dechrystianizacji, pragnęli tylko państwa neutralnego. Historia w krótkim czasie zweryfikowała ich naiwność. Nie ma na świecie stref neutralnych; albo świat należy do Boga, albo do diabła. [pogrubienie moje]

Łukasz Kluska, fragment artykułu zamieszczonego w Najwyższy Czas!

Nieznane oblicze św. o. Pio.

2011-08-15T14:49:00.004+02:00

Gdy zapytamy kogokolwiek o skojarzenia związane ze św. o. Pio usłyszymy na pewno o bilokacji, czytaniu dusz, woni fiołków, stygmatach... Jednakże na tym się kończy. A była to postać o wiele głębsza, którą warto odkryć. Dziś chciałbym opowiedzieć o stosunku tego, z pozoru "charyzmatycznego", świętego do Soboru Watykańskiego II i zmian powstałych w jego wyniku.

Najbardziej znanym cytatem dotyczącym wyżej wymienionego wydarzenia są słowa Świętego wypowiedziane do kard. Bacciego: Na miłość Boską, szybko zakończcie ten Sobór! Jest to ważny dowód iż owo wydarzenie nie było inspirowane Duchem Świętym. Gdyby było, czyż zostałyby wypowiedziane tak mocne słowa? Warto dodać, że zostały one wypowiedziane tuż po otrzymaniu zgody od papieża Pawła VI (przywiezionej przez wspomnianego purpurata) na odprawianie Mszy św. Piusa V bez wprowadzania jakichkolwiek zmian ad experimentum zaleconych w imię "Ducha Soboru". Gdyby były one dobre i pożyteczne dla wiernych to czy o. Pio napisałby prośbę do samego Ojca Świętego o pozostanie przy niezmienionym rycie rzymskim?

Równie stanowczą odpowiedź usłyszał ojciec generał zakonu franciszkanów, gdy przybył prosić o modlitwę w intencji kapituły, która miała zająć się opracowaniem nowych Konstytucji zakonu. Zakonnik z Pietrleciny uznał je za destrukcyjny nonsens i wyrzyknął: Nie wolno nam się wynaturzyć, nie wolno nam się wynaturzyć! Na Sądzie Bożym św. Franciszek nie pozna swoich synów! Ojciec Pio miał rację. Nowe Konstytucje spowodowały wynaturzenie idei życia monastycznego, a w konsekwencji drastyczny zanik powołań wywołany zmianami. Okazuje się, co potwierdzają zakony tradycyjnej obserwancji, że młodzi wcale nie pragną rozluźnienia dyscypliny i doktryny, ale wręcz przeciwnie - solidnej szkoły wiary i pracy.

Ostatnim cytatem, który pragnę przytoczyć jest ten, wypowiedziany tuż po Soborze, kiedy wszyscy liberałowie z radością wyczekiwali "nowej wiosny Kościoła". Święty z Pietrelciny prosił wtedy: W tych czasach ciemności, módlmy się. Czyńmy pokutę za naszego elekta [papieża - przypis mój]. Czasy ciemności... Dobre określenie. Czasy w których nie wiedziano jeszcze kto jest wrogiem, a kto przyjacielem i jaki jest cel tych pierwszych. Czasy, w których zachwiano wiarą wielkiej rzeszy katolików zagubionych i niepewnych wobec tych wszystkich zapowiadanych nowości. Czasy w których Bractwo Kapłańskie Świętego Piusa X było jedynie ideą abp Lefebvre'a, który należał do nielicznych hierarchów zdecydowanych pozostać przy wierze katolickiej i apostolskiej. Czasy które trwają do dziś i które położą cień na kilka następnych dekad historii Kościoła.

Na zakończenie chciałbym wspomnieć jeszcze o najbardziej ironicznym fakcie w całej historii życia, a także pośmiertnym kulcie o. Pio. Otóż w San Giovanni Rotondo w 2004 roku postawiono ku jego czci kościół, który jest wyrazem wszystkich tych idei, które Zakonnik odrzucał i przed którymi przestrzegał. Wygląda on tak:

Widok na obiekt z zewnątrz...

... i od wewnątrz.

Tak wygląda sztuka sakralna bez duszy; sztuka sakralna bez źródła w Bogu, ale w człowieku...

(źródło zdjęć: http://www.arcspace.com/architects/piano/padre_pio/padre_pio.html)

(cytaty pochodzą z artykułu zamieszczonym w Zawsze Wierni nr 3/1999)

Greckie klimaty...

2011-08-12T23:45:00.004+02:00

... czyli kilka fotek z Grecji mojego autorstwa.

Meteory - klasztor Świętej Trójcy.

Widok z Meteorów na Równinę Tesalską.

Widok na 3 najwyższe szczyty pasma Olimpu - Mytikas, Stefani (dom Zeusa) i Skolios.

Pamiątki z Grecji :-)

Parthenon na Akropolu.

Cerkiew w miejscu mojego wypoczynku - Olympiaki Akti (Olympic Beach)

Fale Morza Egejskiego.

Pozdrawiam serdecznie wszystkich wypoczywających, a także pracujących!

Ubi sunt?

2011-08-08T00:11:00.000+02:00

W tym roku, uczęszczając na wykłady i ćwiczenia z historii literatury angielskiej, zapoznałem się z motywem literackim nazwanym ubi sunt - z łaciny gdzie są. Wyraża on prostą prawdę: wszystko zmienia się i przemija. Częstym, wręcz nieodłącznym elementem tego motywu jest nostalgia za tamtymi, "starymi, dobrymi czasami". Przykładem z nowoczesnej literatury może być Władca Pierścieni, gdzie J.R.R. Tolkien pisał:

Gdzież teraz jeździec i koń?
Gdzież róg, co graniem wiódł w pole?
Gdzież jest kolczuga i hełm
I włos rozwiany na czole?
O, gdzie jest harfa i dłoń,
Gdzie ogień złotoczerwony,
Gdzie jest czas wiosny i żniw,
Gdzie zboża dojrzałe i plony?
Wszystko minęło jak deszcz,
Jak w polu wiatr porywisty,
Na zachód odeszły dni
Za góry mroczne i mgliste...

Jednakże po co o tym piszę? Otóż, gdy kilka dni temu byłem z rodzicielką na zakończeniu odpustu Porcjunkuli w kęckim klasztorze franciszkanów także wpadłem w taki "ubisuntowy" nastrój. Było wiele osób, naprawdę wiele, jak na mały kościół, który nie jest nawet parafią. Wśród tych wszystkich ludzi czułem się wyjątkowy, jednakże nie z powodu moich poglądów, lecz wieku. Było sporo osób starszych, całkiem dużo w wieku ok 30-40 i kilka małych dzieci. Sed ubi sunt iuvenes? Lecz gdzie jest młodzież? Oczywiście, jako wyjaśnienie można powtarzać utarte do granic niemożliwości slogany o sekularyzacji społeczeństwa i wielu rozrywkach, które zajmują młodych, jednakże czy takie oszukiwanie siebie i innych ma sens? Czy nie lepiej przyznać że Kościół już nie jest "atrakcyjny" dla nastolatków? I nie jest to bynajmniej spowodowane tym, że w liturgii jest zbyt mało fajerwerków, jak uważa część duszpasterzy. Problem leży gdzie indziej.

Żyję na tym świecie już 20 lat i tyleż czasu jestem katolikiem. Dopiero około 4 lat znam Tradycję, a i tak czasem zdarza mi się z różnych powodów uczestniczyć w Nowej Mszy. Prawie na każdej niedzielnej Ofierze było wygłaszane kazanie. Po dodaniu także tych z rekolekcji wielkopostnych i jednych oazowych (kiedyś należałem do tego ruchu) wychodzi całkiem spora suma wysłuchanych przeze mnie homilii. Jednakże nigdy nie zdarzyło mi się usłyszeć cytatu z katechizmu trydenckiego, czy też katechizmu kard. Gasparriego. Ba, nie przypominam sobie żeby kiedykolwiek ksiądz przytoczył chociażby malutki fragment z nowego Katechizmu Kościoła Katolickiego. Praktycznie zawsze słyszałem te same frazesy, w zależności od czytań przypisanych na dany dzień. Jak więc swoją wiarę ma rozwijać osoba, która nie poznaje na własną rękę swojej religii, która całą wiedzę o Bogu i Kościele wynosi z coniedzielnej Mszy? Odpowiedź jest prosta: nie może. W konsekwencji przychodzi obojętność, która prowadzi do ateizmu. Księża, aby jakoś przyciągnąć młodzież, która jest przecież nadzieją Kościoła, organizują Msze bitowe, rockowe, cyrkowe... Myślą że dobrze wypełniają swój obowiązek, jednakże jest zupełnie odwrotnie. Tego typu nabożeństwa utwierdzają w młodych zinfantylizowany obraz Jezusa Chrystusa, Jego Ofiary i Kościoła. To prowadzi do jeszcze większego spustoszenia, jeżeli spojrzymy na tę kwestię dalekowzrocznie. O wiele łatwiej jest przecież przekonać do jakiejkolwiek sprawy, niekoniecznie dotyczącej sfery religijnej, kogoś kto nie ma o niej zielonego pojęcia, niż osobę o błędnych poglądach na nią. Jednakże księża nie są świadomi możliwych rezultatów swoich działań. Dlatego też wymyślają coraz to nowe sposoby aby uatrakcyjnić Najświętszą Ofiarę i Tego, który ją składa Ojcu. Zamiast tego powinni jednak wziąć do ręki św. Tomasza z Akwinu i sami się uczyć, aby następnie móc prawdy wiary przekazywać wiernym, gdyż, jak mówi przysłowie, z pustego to i Salomon nie naleje, a „nowoczesna” formacja w seminariach jest oparta na bzdetach Rahnera czy Teilharda de Chardin i całej posoborowej nowomowie. Równolegle z solidną katechizacją powinna iść Msza w klasycznym rycie rzymskim, która przez dwadzieścia wieków przyciągała swoją głębią i pięknem ludzi w każdym wieku. Dopiero to sprawi, że kościoły wypełnią się młodzieżą i to młodzieżą wierzącą, która będzie przychodzić dla pogłębienia życia duchowego, a nie po to aby się pośmiać, „wyluzować.” Pewnie sporo osób pomyśli teraz: „Bzdura, ani św. Tomasz ani Msza trydencka nie poprawią sytuacji!” Jeśli tak, to warto przejść się w niedzielę do najbliższego kościoła, gdzie odprawia się Mszę „trydencką” i do innego w którym odprawia się Nową Mszę i porównać sobie ilość osób w wieku do 30 lat (oczywiście „na oko” – różnica i tak będzie świetnie widoczna). Ja wierzę, że podane przeze mnie środki są odpowiednie aby „odmłodzić” Kościół i jak na razie średnia wieku osób uczęszczających na Mszę w klasycznym rycie rzymskim wspiera mój pogląd.

Changes, changes...

2011-08-07T22:01:00.001+02:00

Surfing the Net, I have found a most interesting and useful comparison of two English translations of the Roman Missal. The first was published in 1970 and is used since then. The new translation is ordered to be on a daily basis in parishes until the first Sunday of Advent 2011. In my opinion, it is a dream. Even now there is such an opposition against the new Missal (because it's too catholic), that in numerous dioceses it will be simply rejected without asking anyone for permission. Nevertheless, I would like to point out few differences.

To begin with, now people in churches when proclaiming their Credo, announce that Christ is one in Being with the Father and born of the Virgin Mary, all said in plural form. It will change now. After 27 November all faithful will (in theory) speak using singular form and confess the Faith in Jesus, who is consubstantial with the Father and incarnate of the Virgin Mary. Concerning the Priest’s Parts, also a lot has changed, mostly in the linguistic aspect. Vulgar, poor English was thrown away in favour of more beautiful and poetic. The same happened also in the case of People’s Parts, as presented above, but here it is more visible. Of course it is not the only difference: a distinction was made between the sacrifice of the celebrant and this of the faithful during the Orate fratres prayer, what is a strong hit right in the heart of the false idea of a priest who is seen merely as a leader of a congregation, congregation which also celebrates the liturgy. What is more, in the most significant moment of the Mass, consecration, the priest says that Jesus took this precious chalice, not the cup. In the context of Eucharistic sacrileges caused by ignorance of Its value, it is a step forward in order to restore the proper respect.

To sum up, the correction of linguistic aspect (beauty and accuracy of the language) of the Missal should improve the way in which both faithful and the priest receive the service. Reviewed text leaves very small space for liturgical “innovations”, what, in my opinion, may bring only good fruits. In addition, accurately translated prayers may be a help for confused priests, who are not fully aware of their identity and mission due to the lack of proper formation in seminaries.

P.S. Of course, changes presented by me are just a sample. More of them You may see here.

"Wdrażanie" Summorum Pontificum cz. 1

2011-08-04T20:29:00.001+02:00

Rozpoczynam cykl opisujący wydarzenia związane z zasianiem ziarna najważniejszego dokumentu papieża Benedykta XVI, które trafiło na wyjałowioną ziemię. Dziś chciałbym opisać przypadek Thiberville. Nie dotyczy on działań hierarchii względem osób domagających się Mszy na podstawie Summorum Pontificum, jednakże w obliczu wspomnianego motu proprio warto przytoczyć tę historię.

Thiberville, mała miejscowość w Górnej Normandii, przez prawie 20 lat była niezwykłym miejscem dzięki pracy swojego pasterza - o. Michela. Na nabożeństwach (odprawianych zarówno w klasycznym rycie rzymskim, jak i tym Pawła VI z zachowaniem najwyższego szacunku dla Boga) kościoły i kaplice pękały w szwach. Do nauki katechizmu przystępowało mnóstwo dzieci. Słowem - uosobienie Christianitas. Jednakże ordynariuszowi miejsca - biskupowi Nourrichardowi nie podobała się parafia tętniąca życiem, wypełniająca w stu procentach nauczanie Ojca Świętego o równości dwóch form rytu rzymskiego na długo przed ukazaniem się słynnego motu proprio. Jako że Thiberville było jedyną oazą na pustyni duchowej, którą była diecezja Evreux, postanowiono z nim zrobić porządek. Przy okazji reorganizacji parafii bp Nourrichard przyjechał do miasteczka, aby ogłosić owe zmiany, które obejmowały także zdymisjonowanie o. Michela jako proboszcza. Nigdy nie oglądałem podobnej wrzawy w kościele. Ludzie wykrzykiwali obelgi w stronę tych, którzy przyszli odebrać im to co mieli najcenniejsze. Czy ich pochwalam? Nie, ale rozumiem doskonale. Nie tylko stracili możliwość uczestniczenia w coniedzielnej Mszy sprawowanej wg Mszału bl Jana XXIII; stracili nawet możliwość uczestniczenia w godnie sprawowanym NOMie, gdyż kapłan mianowany na o. Michela odprawiał go (i zapewne odprawia dalej) według "zachodnich standardów". Dzięki wszystkim wspomnianym zmianom w coniedzielnej Mszy uczestniczy ok 30 osób, w tym 10 z Thiberville, a reszta z okolic włączonych do parafii w ramach wspomnianej "reformy administracyjnej". Zaniechano także odprawiania Mszy w dni powszednie, a na naukę katechizmu uczęszcza co najwyżej 20 dzieci. Podejrzewam, że pozostali wierni praktykują wiarę w domach, oczekując czasów, gdy hasła reformy reformy, hermeneutyki ciągłości a także równości form rytu rzymskiego faktycznie staną się rzeczywistością i będą znowu mogli wielbić Boga "w duchu i w prawdzie" (zob. Jan 4,23) tak jak robi to Kościół od ponad dwóch tysięcy lat.

Na zakończenie film z owego pamiętnego, styczniowego dnia, w którym ordynariusz Evreux przyjechał do Thiberville:
(film po francusku z angielskimi napisami)

(Post został napisany w oparciu o artykuł portalu Rorate Caeli)

O stosunku przedmałżeńskim.

2011-08-04T18:51:00.002+02:00

Żyjemy w społeczeństwie spornolizowanym i chyba nie trzeba tego specjalnie udowadniać – seks jest wszędzie. Jako że Kościół jest już za słaby żeby realnie wpływać na postawy moralne społeczeństwa pojawiło się wiele różnych poglądów na stosunek seksualny. Jednym z nich, który mnie irytuje najbardziej jest: Przed ślubem współżycie z partnerem jest zalecane, wręcz konieczne, gdyż przed podjęciem tak ważnego zobowiązania trzeba wiedzieć czy jest się „dopasowanym.”

Pierwszym aspektem tego stwierdzenia, który niezwykle działa mi na nerwy, jest postawienie współżycia na pierwszym miejscu. Oczywiście, jest ono bardzo ważne, jednakże w miłości nie chodzi o orgazm. Zresztą jeżeli seks decyduje o „być albo nie być” małżeństwa, to czy można mówić o miłości między dwoma osobami? Raczej o zaspokojeniu żądz. Wtedy nie powinno się w ogóle myśleć o ślubie kościelnym gdyż zamiast wywyższenia i uświęcenia ludzkiej relacji przez Sakrament, ów Sakrament zostaje zinstrumentalizowany, potraktowany jako ładne tło.

Po drugie, nigdy nie rozumiałem całej tej afery wokół dopasowywania się w łóżku. Co niby ma zostać dopasowane? Umiejętności partnera do oczekiwań partnerki? Dziś, gdy świat wpadł w nurt seksualizmu – postawienia współżycia w centrum, pojawiło się tyle produktów mających polepszyć wszelkie parametry, że dopasowywanie chyba nie jest potrzebne. Oczywiście może jest jakiś niezwykle ważny powód żeby tak robić, jednakże ja go nie znam. Może to dlatego że jestem zupełnie "nienowoczesny".

I cóż mi pozostało? Jedynie mieć nadzieję, że kiedyś ludzie tacy jak ja, którzy chcą poczekać ze współżyciem do ślubu z ukochaną kobietą, którzy nie chcą "dopasowywać się" tylko po prostu obdarowywać się miłością w najpiękniejszy sposób, nie będą uważani za nienormalnych. Oznacza to ni mniej ni więcej, że takie poglądy musiałaby mieć większość osób, gdyż normalność w dzisiejszym świecie jest konstytuowana wyłącznie przez większość. Ja mimo wszystko wierzę że kiedyś nadejdą takie czasy i zamierzam nadal trwać w swoich poglądach.

"Przysięga antymodernistyczna" Piusa X

2011-08-03T23:47:00.004+02:00

Dziś chciałbym przedstawić jeden z najważniejszych tekstów kościelnych XX wieku. Przysięga antymodernistyczna opublikowana 1 września 1910r. w motu proprio Sacrorum antistitum była wygłaszana przez ponad pół wieku przez księży i biskupów na całym świecie przed uzyskaniem święceń, a także przez katechetów i profesorów świętej teologii. Patrząc na ustalenia Soboru Watykańskiego II aż trudno uwierzyć że wszyscy biskupi wygłosili tę samą przysięgę, wyznanie jednej Wiary. Po soborze, w roku 1967r., zniesiono obowiązek wygłaszania Przysięgi. Spowodowało to, w moim odczuciu, tak wielkie szkody jak zmiana rytów Sakramentów i całej teologii. Oto jej treść:

Ja N. przyjmuję niezachwianie, tak w ogólności, jak w każdym szczególe, to wszystko, co określił, orzekł i oświadczył nieomylny Urząd Nauczycielski Kościoła.
Najpierw wyznaję, że Boga, początek i koniec wszechrzeczy, można poznać w sposób pewny, a zatem i dowieść Jego istnienia, naturalnym światłem rozumu w oparciu o świat stworzony, to jest z widzialnych dzieł stworzenia, jako przyczynę przez skutki.
Po drugie: zewnętrzne dowody Objawienia, to jest fakty Boże, przede wszystkim zaś cuda i proroctwa, przyjmuję i uznaję za całkiem pewne oznaki Boskiego pochodzenia religii chrześcijańskiej i uważam je za najzupełniej odpowiednie dla umysłowości wszystkich czasów i ludzi, nie wyłączając ludzi współczesnych.
Po trzecie: mocno też wierzę że Kościół, stróż i nauczyciel słowa objawionego, został wprost i bezpośrednio założony przez samego prawdziwego i historycznego Chrystusa, kiedy pośród nas przebywał, i że tenże Kościół zbudowany jest na Piotrze, głowie hierarchii apostolskiej, i na jego następcach po wszystkie czasy.
Po czwarte: szczerze przyjmuję naukę wiary przekazaną nam od Apostołów przez prawowiernych Ojców, w tym samym zawsze rozumieniu i pojęciu. Przeto całkowicie odrzucam jako herezję zmyśloną teorię ewolucji dogmatów, które z jednego znaczenia przechodziłyby w drugie, różne od tego, jakiego Kościół trzymał się poprzednio. Potępiam również wszelki błąd, który w miejsce Boskiego depozytu wiary, jaki Chrystus powierzył swej Oblubienicy do wiernego przechowywania, podstawia... twory świadomości ludzkiej, które zrodzone z biegiem czasu przez wysiłek ludzi – nadal w nieokreślonym postępie mają się doskonalić.
Po piąte: z wszelką pewnością utrzymuję i szczerze wyznaję, że wiara nie jest ślepym uczuciem religijnym, wyłaniającym się z głębin podświadomości pod wpływem serca i pod działaniem dobrze usposobionej woli, lecz prawdziwym rozumowym uznaniem prawdy przyjętej z zewnątrz ze słuchania, mocą którego wszystko to, co powiedział, zaświadczył i objawił Bóg osobowy, Stwórca i Pan nasz, uznajemy za prawdę dla powagi Boga najbardziej prawdomównego.
Poddaję się też z należytym uszanowaniem i całym sercem wyrokom potępienia, orzeczeniom i wszystkim przepisom zawartym w encyklice Pascendi i dekrecie Lamentabili, zwłaszcza co się tyczy tzw. historii dogmatów.
Również odrzucam błąd tych, którzy twierdzą, że wiara podana przez Kościół katolicki może się sprzeciwiać historii i że katolickich dogmatów, tak jak je obecnie rozumiemy, nie można pogodzić z dokładniejszą znajomością początków religii chrześcijańskiej.
Potępiam również i odrzucam zdanie tych, którzy mówią, że wykształcony chrześcijanin występuje w podwójnej roli: jednej człowieka wierzącego, a drugiej historyka, jak gdyby wolno było historykowi trzymać się tego, co się sprzeciwia przekonaniom wierzącego, albo stawiać przesłanki, z których wynikałoby, że dogmaty są albo błędne, albo wątpliwe – byleby tylko wprost im się nie przeczyło.
Potępiam również ten sposób rozumienia i wykładu Pisma św., który pomijając Tradycję Kościoła, analogię wiary i normy podane przez Stolicę Apostolską, przyjmuje wymysły racjonalistów w sposób zarówno niedozwolony, jak i lekkomyślny, a krytykę tekstu uznaje za jedyną i najwyższą regułę.
Odrzucam również zdanie tych, którzy twierdzą, że ten, co wykłada historię teologii lub o tym przedmiocie pisze, powinien najpierw odłożyć na bok wszelkie uprzednie opinie, tak co do nadprzyrodzonego początku katolickiej Tradycji jak co do obiecanej przez Boga pomocy w dziele wiecznego przechowywania wszelkiej objawionej prawdy; nadto że pisma poszczególnych Ojców należy wykładać według samych tylko zasad naukowych z pominięciem wszelkiej powagi nadprzyrodzonej i z taką swobodą sądu, z jaką zwykło się badać jakiekolwiek dokumenty świeckie.
W końcu wreszcie ogólnie oświadczam, że jestem najzupełniej przeciwny błędowi modernistów twierdzących, że w świętej Tradycji nie ma nic Bożego, albo – co daleko gorsze – pojmujących pierwiastek Boży w znaczeniu panteistycznym, tak iż nic nie pozostaje z Tradycji katolickiej poza tym suchym i prostym faktem, podległym na równi z innymi dociekaniom historycznym, że byli ludzie, którzy szkołę założoną przez Chrystusa i Jego Apostołów rozwijali w następnych wiekach swą gorliwą działalnością, zręcznością i zdolnościami.
Przeto usilnie się trzymam i do ostatniego tchu trzymać się będę wiary Ojców w niezawodny charyzmat prawdy, który jest, był i zawsze pozostanie w „sukcesji biskupstwa od Apostołów” [Św. Ireneusz, Adv. haer. IV, 26 – PG 7, 1053 C]; a to nie w tym celu, by trzymać się tego, co może się wydawać lepsze i bardziej odpowiednie dla stopy kultury danego wieku, lecz aby nigdy inaczej nie rozumieć absolutnej i niezmiennej prawdy głoszonej od początku przez Apostołów.
Ślubuję, iż to wszystko wiernie, nieskażenie i szczerze zachowam i nienaruszenie tego przestrzegać będę i że nigdy od tego nie odstąpię, czy to w nauczaniu. czy w jakikolwiek inny sposób mową lub pismem. Tak ślubuję, tak przysięgam, tak niech mi dopomoże Bóg i ta święta Boża Ewangelia.

Omnes contra mortem!

2011-08-02T16:36:00.001+02:00

Niedawno natknąłem się w sieci na list ciekawy pod 2 względami. Po pierwsze, jest to list dający dość mocne argumenty w debacie na temat aborcji; po drugie, jest to list napisany przez ateistkę. Oto całość:

Niedawno rozpoczęła się w Polsce wspaniała akcja, mająca na celu obronę najbardziej bezbronnej, a zarazem najsłabiej chronionej grupy społecznej - nienarodzonych dzieci. Ponad sto dziennikarek i publicystek z różnych mediów (radia, telewizji, prasy, portali internetowych, agencji informacyjnych) podpisało apel o pełną, prawną ochronę życia poczętych istot.

Lista wciąż jest otwarta i czeka na podpisy kolejnych kobiet z medialnego świata. Odezwa, znana jako List Otwarty Dziennikarek: „Przeciwko aborcji", została już rozesłana parlamentarzystom, decydentom i ludziom mediów. Można ją znaleźć na stronie www.za-zyciem.pl

Pragnę poinformować, że mam zaszczyt być jedną z uczestniczek tej ważnej akcji. Podpisałam List Otwarty, ponieważ uważam, iż poczęte dziecko to taki sam człowiek jak osoba już urodzona. Nienarodzona istota jest - od początku swojego istnienia - autonomicznym, odrębnym od matki organizmem, posiadającym DNA Homo sapiens. Z naukowego, a więc racjonalnego punktu widzenia, nie ma innej definicji człowieczeństwa.

Głoszone w niektórych mediach przekonanie, według którego nienarodzone dziecko nie jest człowiekiem, to teoria zupełnie nienaukowa i niemożliwa do udowodnienia. Propagowanie poglądów pro-aborcyjnych jest anachroniczne oraz kompromitujące w dobie genetyki i embriologii.

Dzieci poczęte, jako istoty ludzkie, powinny mieć zagwarantowane prawo do życia, godnego traktowania, bezpieczeństwa osobistego i wolności od tortur. Niestety, obecnie są one często pozbawiane tych praw - także w Polsce. Uważam, że należy to jak najszybciej zmienić.

Mam nadzieję, iż List Otwarty Dziennikarek: „Przeciwko aborcji" pozwoli wnieść nową jakość do polskiego prawodawstwa. My, kobiety mediów, uczestniczki antyaborcyjnej akcji, walczymy o prawa człowieka i obywatela. Domagamy się nowoczesnego, humanitarnego państwa oraz przestrzegania art. 18, 30, 38 i 40 Konstytucji RP.

Natalia Julia Nowak,
współpracowniczka tygodnika “Tylko Polska”,
studentka Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej

(źródło: www.za-zyciem.pl)

Jak się okazuje cywilizacja życia nie jest pragnieniem jedynie katolików, ale może ona stać się celem wszystkich ludzi dobrej woli. Szacunek dla każdego żyjącego człowieka od poczęcia do naturalnej śmierci powinien być elementem każdego światopoglądu.

Post excursionem Graecam.

2011-07-17T19:48:00.003+02:00

Kilka dni temu wróciłem z Grecji. Był to niezwykły czas. Nie tylko poleniuchowałem, ale także odkryłem dość dobrze kuchnię grecką i odkryłem wiele rzeczy na temat zarówno współczesnej jak i starożytnej Hellady. Postaram się wrócić do pisania mimo wszechogarniającego hedonizmu i mam nadzieję, że moje ostatnie przeżycia dostarczą mi nowych tematów. Wszystkim życzę udanych wakacji!

Miniadwent.

2011-06-28T23:51:00.000+02:00

Dziś napisałem ostatni egzamin i teraz pozostaje czekać do jutra do godziny 16 na wyniki. Jestem niezwykle pozytywnie nastawiony. Jeśli moje oczekiwania się sprawdzą, wówczas będę miał całą sesję zaliczoną w 1. terminie co na filologii angielskiej wcale nie jest takie częste.

P.S. Od czwartku aż do 12 lipca będę w Grecji i jeżeli nie znajdę wystarczająco wiele czasu oraz kafejki internetowej to odezwę się dopiero po tym terminie.

Today I have taken the last exam and now all I can do is to wait until tommorow, 4 p.m. for the results. I have utterly positive attitude to them. If my expectations come true, I will pass my summer exam session in the first run, what is not so frequent in the English Institute.

P.S. Since the Thursday up to 12th July I will be in Greece and if I don't save enough time and find an Internet spot, You will hear from me after this date.

Plurimos Annos Sancte Ioannes!

2011-06-25T22:34:00.001+02:00

621 lat temu, 24 czerwca, urodził się św. Jan Kanty. Studiował on w Krakowie, gdzie zdobył 2 doktoraty (z filozofii i teologii). Cechowała go ponoć wielka szczerość. Istnieje legenda że gdy został napadnięty i nakazano oddać mu wszystkie pieniądze, on posłusznie to uczynił, a gdy przypomniał sobie że ma jeszcze przy sobie kilka monet wrócił się do zbójców, aby im je wręczyć. Był także miłosierny i pomagał potrzebującym, między innymi studentom. Do dzisiaj możemy także podziwiać efekty Jego ogromnego wysiłku jakim było przepisywanie manuskryptów (ok 18 000 stron przechowywanych w bibliotece Uniwersytetu Jagielońskiego) . Jestem dumny że mieszkam w mieście, które może się poszczycić tak wspaniałym patronem.

Ciekawostka: św. Jan Kanty jest patronem Kanoników Regularnych z archidiecezji Chicago, którzy zajmują się propagowaniem klasycznego rytu rzymskiego. Więcej o nich można przeczytać na stronie: http://www.canons-regular.org/
Kanonicy są także autorami strony Sancta Missa, która być może jest znana Czytelnikom.

621 years ago, on 25th June, st. John Cantius was born. He studied in Cracow, where he obtained 2 degrees (from philosophy and theology). He was said to be very honest. When he was attacked during one of his journeys and told to give all money to the thieves, he obediently did so. After some time he recalled that he had few coins hidden in his clothes. He went back and gave them all to the robbers. He was also merciful and readily helped the poor (including students). What is more, even today we may marvel at the fruits of his great effort, which are ca. 18 000 pages of manuscripts kept in the Jagiellonian University's library. I am honoured to live in the city which may pride itself on having such a great patron saint.

Curiosity: st. John Cantius is saint patron of the Canons Regular from the Chicagoan archidiocese, who propagate the classic Roman rite. You may read more about them at http://www.canons-regular.org/
The Canons are also the authors of website Sancta Missa, which Readers may be familiar with.

P.S. My English is horrible recently... I definitely learn too much... And my style suffers too...

Sesyjnie.

2011-06-24T23:47:00.001+02:00

W związku z nadchodzącymi 4 dniami zamieszczam kilka filmików, które każdy porządny student znać powinien:

Miłego oglądania:)

Dobry film na horyzoncie

2011-06-23T22:36:00.002+02:00

Cristiada to film opisujący dramatyczny konflikt, który miał miejsce w Meksyku w latach 1926-1929 spowodowany bezbożną polityką masońskiego rządu. O wspomnianej wojnie jeszcze napiszę, dziś zamieszczam zwiastun filmu.

Cristiada is the movie presenting the dramatic conflict, which took place in Mexico in the years 1926-1929 caused by the impious policy of the mason government. I will write more about the mentioned war, today I put the trailer of the movie.

Pyrlandia fajna jest, tej!

2011-06-22T15:11:00.001+02:00

Kilka dni temu pozwoliłem sobie wyjechać do Wielkopolski. Wróciłem dopiero wczoraj, aby dziś napisać egzamin z literatury angielskiej. Powinienem zdać, co jest dla mnie miłym zaskoczeniem, gdyż notatki z tego przedmiotu mają ciekawe właściwości usypiające. Jeszcze tylko 3 egzaminy, chociaż dla mnie jest praktycznie tylko 1 (dwa pozostałe są proste), ale za to jaki... A potem jadę do Grecji na wycieczkę, którą wygrałem w konkursie z łaciny, który odbył się na KULu. Mimo iż nienawidzę wycieczek organizowanych przez biura podróży, jednak tutaj muszę zrobić wyjątek, jak wyjdzie - zobaczymy. Teraz czas jechać do ksero i do Grycana (mają dziś ciekawą promocję - szukajcie na facebooku). Pozdrawiam wszystkich, zostańcie z Bogiem.

Latinam non cognosco.

2011-06-12T16:00:00.001+02:00

W dyskusjach, które od wielu lat towarzyszą kwestii odprawiania Mszy "trydenckiej" ciągle podnoszony jest argument przeciwko celebracjom, który brzmi "księża nie znają łaciny". Jest to o tyle ciekawe, gdyż jest on przedstawiany przez zwolenników Nowego Porządku Kościoła. Mogłoby się wydawać, że jest to celna uwaga, gdyż liturgia w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego jest przecież sprawowana po łacinie, jednakże okazuje się być inaczej. Jest to silny strzał, ale strzał we własną bramkę. Nowy Kodeks Prawa Kanonicznego stanowi bowiem:

W programie kształcenia kapłańskiego należy przewidzieć, by alumni nie tylko nauczyli się dokładnie języka ojczystego, lecz także by dobrze znali język łaciński oraz posiadali wystarczającą znajomość języków obcych, których umiejętność wyda się konieczna lub pożyteczna do ich formacji albo do wykonywania pasterskiej posługi.(Kan. 249)

Jeżeli więc biskup mówi o tym, iż znajomość łaciny wśród jego kapłanów jest znikoma i przez to nie może on oddelegować kapłana do grupy wiernych,a by mógł odprawiać Mszę w klasycznym rycie rzymskim, wówczas on sam przyznaje, że formacja w jego seminarium diecezjalnym jest wybrakowana.

Sapienti sat.

Na koniec małe ogłoszenie: jak pewnie zauważyliście zamieszczam ostatnio coraz mniej wpisów. Jest to spowodowane brakiem czasu, który muszę poświęcić na naukę do sesji. Mam nadzieję, że to się niedługo zmieni.

In the discussions, which accompany the issue of celebrating the "Tridentine" Mass, there is one argument against it, which is incessantly raised, namely "priests do not know Latin". It is very peculiar, because it is given by the followers of the New Order of the Church. It could be considered as an apt remark - liturgy in the extraordinary form is celebrated in latin. However it turns out to be a deadly shot for themselves, as the new Code of Canon Law states:

The program of priestly formation is to provide that students not only are carefully taught their native language but also understand Latin well and have a suitable understanding of those foreign languages which seem necessary or useful for their formation or for the exercise of pastoral ministry. (Can. 249)

According to the canon, when a bishop says, that his priests are not familiar with Latin and because of it, he cannot sent any of them to celebrate Mass in the classical Roman rite, he simultaneously confesses that formation in his seminary is defective.

Sapienti sat.

I would like to make a small announcement for the end: as You probably noticed, I put less notes here recently. It is due to the summer exam session. I hope the situation will change in few days.

Łacińskie smaczki - cz.2

2011-06-12T15:33:00.000+02:00

Kolejna porcja ciekawostek leksykalnych rodem ze starożytności. Dzisiaj garść czasowników.

video -widzę

disco -uczę się

tango - dotykam

Patronus studentium. (wersja polska)

2011-06-05T16:05:00.001+02:00

Jako iż zbliża się sesja chciałbym przedstawić Wam sylwetkę świętego, który jest mi bardzo bliski. Niejeden raz już mi pomógł, nawet gdy na tę pomoc nie zasługiwałem. Chodzi o św. Józefa z Copertino (Kupertynu).

Giuseppe Maria Desa przyszedł na świat 17 czerwca 1603r. Pochodził z biednej rodziny.Od początku życia napotykał na trudności.Na Jego plecach pojawił się nowotwór, który męczył go przez 5 lat. Został uzdrowiony olejem z Sanktuarium św. Marii Wdzięczności w Galatone. W wieku 17 lat wstąpił do kapucynów jako brat, gdyż franciszkanie go nie chcieli. Nie był on zdolny do nauki, a na dodatek ciągle bujał w obłokach, dlatego i oni postanowili go wyrzucić. W końcu, w roku 1625, wstąpił do franciszkanów konwentualnych. Tam przełożeni uznali, że Józef poczynił postępy i, biorąc pod uwagę jego mentalne umiejętności, może zostać kapłanem. Z niezwykłą Bożą pomocą udało mu się przejść przez wszystkie egzaminy i w dniu 4 marca1628r. został wyświęcony na kapłana. Odtąd Jego życie było wypełnione cudami. Przede wszystkim Józef często wpadał w ekstazy, którym towarzyszyła lewitacja. Kościół, chcąc zbadać tę sprawę trzykrotnie wezwał zakonnika przed sąd inkwizycyjny i trzykrotnie go uniewinnił. Oprócz tego brat-osioł, jak sam siebie nazywał z powodu trudności w nauce, czynił wiele cudów. Jego niezwykłe czyny przyciągały wiernych, także tych z dalekich stron. Odwiedzali go także hierarchowie i monarchowie. Zmarł w Osimo 18 września 1663r.

Józef z Kupertynu to niezwykły święty. Mimo wielkich trudności udało mu się przypuścić szturm na Niebo, gdzie teraz oręduje za nami. On widzi jak studenci męczą się, usiłując nauczyć się dobrze na egzaminy i chce im pomóc. Sam przecież niezwykle trudził się aby spełnić swoje marzenie i zostać księdzem. Moc Jego orędownictwa jest naprawdę wielka, według mnie wręcz niezawodna, i chciałbym, aby dowiedziało się o niej jak najwięcej osób, nie tylko uczących się. Bóg daje nam w Nim wielkie wsparcie; to czy z tej pomocy skorzystamy zależy tylko od nas.

Modlitwy do św. Józefa z Kupertynu można znaleźć np tutaj:
http://www.gniezno.franciszkanie.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=1097&Itemid=607

http://www.laudate.pl/index.php?option=com_content&task=view&id=4440&Itemid=53

To be or not to be: that is the question.

2011-05-29T02:02:00.002+02:00

Być albo nie być, oto jest pytanie. Każdy, chcąc czy nie, musiał słyszeć to zdanie. Wiele osób wie, że jest to cytat z Hamleta Williama Shakespeare'a. Jednakże jedynie wąska grupa osób zastanawia się nad lingwistycznym pięknem tego czasownika. Otóż, jak odkryłem całkiem niedawno, w wielu językach jest on oszałamiająco nieregularny. Weźmy nasze polskie

"być":
l.poj.                                                   l.mn.
ja jestem                                             my jesteśmy
ty jesteś                                              wy jesteście
on, ona, ono jest                   oni są

Zauważmy, że o ile w naszym języku jest to czasownik dość regularny, to 3 osoba liczby mnogiej skrywa tajemnicę. Dlaczego przy temacie jest- w 3 pluralis mamy „są”? I dlaczego temat tego słowa, to „jest-’’? Kto to wie? Może ktoś wie, jednakże jest to na pewno wielce mądry profesor Filologii Polskiej, a ja jestem zwykłym chopokiem z anglistyki. Przejdźmy zatem do mojego „konika”:

„to be”

singular plural

I am we are

you are you are

he, she, it is they are

Nawet w BBCowej mowie zauważamy nieprawidłowość. Gdyby „to be” było konformistą, wtedy we wszystkich osobach miałoby „be”, oprócz 3 singular, w której byłoby „bes”. Oczywiście brzmi to idiotycznie, ale tak powinno być. Co więcej, formy „am”, „are” oraz „is” nie mają wspólnego tematu. Przynajmniej tak wydaje się na pierwszy rzut oka. Ale, aby odkryć ów rdzeń (założywszy że istnieje) musiałbym posiadać wiedzę przynajmniej doktora, wykładającego gramatykę opisową, więc niestety na razie pozostanę przy wskazaniu nieregularności. Teraz chciałbym zaprezentować jeszcze jednego osobnika z rodziny języków germańskich – niemiecki.

„sein”

                                   singular                                              plural
                                   ich bin                                                wir sein
                                   du bist                                                ihr seid
                                   er, sie, es ist                                     sie, Sie sein

Nawet deutschlandzka mowa nie oparła się pokusie zdeformowania odmiany „bycia”. Chociaż tutaj nieregularność jest obecna głównie w liczbie pojedynczej. Jako że nie przepadam za tym językiem, powróćmy zatem do domu – do rodziny języków słowiańskich. I tutaj wita nas z otwartymi rękami ukraińska mowa i „бути” (w transliteracji: buty; odmianę także od razu stransliteruję)

„buty”

                                   odnyna                                                           mnożyna
                                   ja je                                                    my je
                                   ty je                                                    wy je
                                   win, wono, wona je                         wony je

I co się okazuje? Przedstawiony model w wyrafinowany sposób gwałci odmianę czasownika w języku ukraińskim. Według zasad języka powinno być: buju, bujesz, buje, bujemo, bujete, bujat. A co jest? Je. Takie malutkie, a takie ważne. Po raz kolejny okazuje się, że „być” można w prosty sposób, aczkolwiek z punktu widzenia reguł językowych, bardzo skomplikowany. Powitajmy teraz grupę języków romańskich z moją ukochaną łaciną na czele. Język wegetujący, aczkolwiek piękny i, biorąc pod uwagę temat, także bardzo ciekawy.

„sum,esse,fui”

                                   singularis                                            pluralis
                                   ego sum                                             nos sumus
                                   tu es                                                   vos estis
                                   is, ea, id est                                        ei, eae, ea sunt

Tutaj nieregularność jest chyba najciekawsza. Otóż końcówki osobowe są w jak najlepszym porządku. Ciekawe jest to, iż ten czasownik ma 2 tematy: su- i es-. Jednakże dlaczego 2? Nie mam pojęcia. Zapewne ma to związek z łaciną archaiczną tudzież może nawet greką (Rzymianie przejęli wiele od Etrusków, którzy przejęli wiele od Greków), ale nie wiem jak, kto, co, gdzie. Kolejnym razem nie mogę zaspokoić Waszej (i mojej) ciekawości, pozostając jedynie przy wprowadzeniu. Następnym językiem z tej jakże wspaniałej rodziny jest włoski:

„essere” (brzmi znajomo?)

singolare plurale

io sono noi siamo

tu sei voi siete

lui, lei e loro sono

Kolejny raz widzimy jak bardzo bezokolicznik różni się od form osobowych. Trudno nawet określić ich temat, gdyż 3 os. l. poj. to „e”, którego próżno szukać w 1 czy 3 osobie plurale, a także w pierwszej singolare. Na zakończenie chciałbym przedyskutować ten sam czasownik w języku francuskim, którego odmianę dostarczyła mi koleżanka, za co dziękuję, gdyż sam jeszcze nie znam tego języka.

„etre”

                                   je suis                                                 nous sommes
                                   tu es                                                   Vous etes
                                   il/elle est                                             ils/elles sont

Można zaobserwować zjawisko podobne do tego w łacinie: 2 tematy. Oprócz tego jest on całkiem podobny w odmianie do włoskiego, jednakże to nie powinno dziwić gdyż oba języki są sobie bliskie; należą przecież do jednej rodziny, co z kolei jest spowodowane wielowiekowymi oddziaływaniami między nimi. Są one używane przez sąsiadujące narody, które na przestrzeni dziejów często ze sobą walczyły, zawierały sojusze, czy też wymieniały idee (Włochy dały światu renesans, Francja – rewolucję), co znalazło swoje odzwierciedlenie w ich mowach.

Celem tego artykułu nie było specjalistyczne opisanie zagadnienia zachowań czasownika „być” w różnych językach świata. Jest to praca zwykłego studenta, który interesuje się językoznawstwem, dlatego też jest ona pisana prostym językiem i niezbyt obszernie. Mam jednak nadzieję, że nie będzie ona potraktowana jak zupełny chłam, ale jako mała ciekawostka lingwistyczna.

(English version soon)

Vox populi?

2011-05-25T23:48:00.002+02:00

Jak relacjonuje New Liturgical Movement, dzisiaj na audiencji generalnej Papieżowi została ofiarowana tiara przez grupę katolików i prawosławnych. Została ona wykonana w bułgarskiej firmie Liturgix na zlecenie niemieckiego biznesmena Dietra Philippi. Moim skromnym zdaniem jest ona piękna, o wiele ładniejsza od tej którą dostał Jan Paweł II, który jednak nigdy jej nie założył. Mam nadzieję, że Benedykt XVI doceni dar i w podziękowaniu za niego pozwoli włożyć na swoją głowę ten jakże wymowny symbol władzy papieskiej.

As New Liturgical Movement relates, today, during the general audience, a tiara was presented to the Pope by a group of Catholics and Orthodox Christians. It was produced in the Bulgarian company Liturgix, according to the wish of a German businessman Dieter Philippi. In my humble opinion it is splendid, much more beatiful than this given to John Paul II, who however has never worn it. I hope Benedict XVI will appreciate the gift and allow this meaningful symbol of the papal power to be put on His head.

Łacińskie smaczki - cz.1

2011-05-24T23:39:00.000+02:00

Tym wpisem pragnę rozpocząć cykl poświęcony różnym łacińskim słowom, które mają ciekawe znaczenie lub w języku polskim ich brzmienie przywołuje zupełnie inne skojarzenia, daleko odbiegające od ich znaczenia w łacinie. Na początek:

iugalis,e - noszący jarzmo; małżeński
(starożytni musieli widzieć mocny związek między tymi dwoma rzeczami)

debilis,e - słaby; nieefektywny

curvus,a,um - zakrzywiony, krzywy, pochyły.

Armageddon?

2011-05-21T15:29:00.000+02:00

Czuwajcież tedy, bo nie wiecie dnia ani godziny.

(Mt 25,13; tłumaczenie x. Jakuba Wujka)

Lecz o owym dniu i godzinie nikt nie wie, ani aniołowie niebiescy, tylko sam Ojciec.

(Mt 24,26; tłumaczenie x. Jakuba Wujka)

Sapienti sat.

Komentarz do komentarza.

2011-05-18T14:35:00.000+02:00

Czasami pomysłowość "katolików soborowych" mnie zaskakuje. Aby odwlec jak najbardziej powrót do normalności potrafią kombinować bardziej niż MacGyver. Tak było i tym razem. Otóż konsultor Episkopatu, ks. dr. Mateusz Matuszewski kilka dni temu wydał opinię na temat Instrukcji Universae Ecclesiae. To akurat standard, w końcu Summorum Pontificum też zostało obkomentowane i opatrzone regulacjami. Jednakże treść owego komentarza sprawiła, że jestem w stanie wydusić z siebie tylko 3 słowa: o ja pier***ę... Oczywiście obawiałem się, że kilka niejasnych punktów dokumentu może zostać wykorzystanym przeciwko katolikom, ale nie sądziłem że sprawa zajdzie aż tak daleko. W końcu niejasności towarzyszą Kościołowi od 1962r. czyli od 49 lat, więc można było się już przyzwyczaić, jednakże komentarz ks. konsultora stanowi najwyższej jakości przykład posoborowego systemu gmatwania i dezinformacji.

Otóż, ks.dr. za najważniejsze stwierdzenie w Instrukcji uznał to, że o Mszę mogą się ubiegać tylko te osoby, które w całości przyjmują Sobór Watykański II wraz z jego całą reformą liturgiczną czy ekumenicznymi osiągnięciami. Rodzi się pytanie: gdzie takie zdanie wyczytał w Instrukcji ks. Matuszewski? Ano w punkcie 19. Problemem jest to, że tam nic takiego nie ma. Punkt ten stanowi, że wierni, którzy proszą o Msze św. w formie nadzwyczajnej, nie mogą w żaden sposób popierać albo należeć do grup, które okazują się być przeciwko ważności bądź prawomocności Mszy św. i Sakramentów celebrowanych w formie zwyczajnej albo przeciwko Biskupowi Rzymu jako Najwyższemu Pasterzowi Kościoła Powszechnego. Widać ks. konsultor uważa, że nie można uznawać NOMu za katolicką Mszę i papieża za Najwyższego Pasterza Kościoła, jeżeli się nie zaakceptuje Soboru Watykańskiego II. Najśmieszniejsze jest to, że właśnie Ci "postępowi katolicy" rozmiłowani w Soborze (zwłaszcza na Zachodzie) często negują pozycję papieża, a ofiarniczy charakter liturgii mają w... głębokim poważaniu.

Przejdźmy jednak dalej. Dla ks. Matuszewskiego wierność temu zaledwie pastoralnemu soborowi jest konieczna do tego, aby być w pełnej jedności z Kościołem i uważa, że jest ona ważniejsza od kwestii tego ile świeczek ma stać na ołtarzu. Znakomite zbanalizowanie istoty ruchu katolicyzującego (zwanego także tradycyjnym) w Kościele. Ks. konsultor jest, jak widać, jedną z tych osób, które postrzegają członków owego ruchu jako estetów i pedantów, których denerwuje bałagan i brzydota Nowej Mszy. Przez hiperbolizację chciał pokazać, że "ci straszni lefebvryści" dla błahostek "zerwali" więź z Owczarnią Pana (co jest oczywistą bzdurą).

Ks. Matuszewski, po nadinterpretacji punktu 19, posunął się jeszcze dalej. Otóż poprawne wypowiadanie i rozumienia słów łacińskich przez kapłana sprawującego klasyczny ryt rzymski (pkt. 20b) jest dla niego równoznaczne z tym, że taki ksiądz musi znać podstawy łaciny. A przecież obejmują one nie tylko deklinacje i koniugacje, ale także przeróżne konstrukcje gramatyczne np Accusativus cum Infinitivo (słynne ACI), których znajomość takiemu kapłanowi z pewnością by się "przydała"; w końcu ACI pojawia się w Mszale Rzymskim około 0 razy.

Dalej, ksiądz konsultor dotyka delikatnej kwestii: stabilnej grupy wiernych. Oczywiście mówi o tym, że nie zostało określone ile osób ma taka grupa liczyć (co jest chyba jednym z największych mankamentów Instrukcji), ale podkreśla iż Watykan podkreśla, że ma ta grupa być stabilna, cokolwiek by to znaczyło (ani ksiądz, ani Instrukcja tego nie precyzuje). Mówi o tym, że wierni prosząc o Mszę ordynariuszów narzekali iż blokują oni dostęp do Mszy, podając wygórowaną liczbę osób należących do takiej grupy. Teraz ponoć biskupi już nie mogą tak robić, ale nie muszą też odpowiadać pozytywnie na żądanie pojedynczych osób. I tu dochodzimy do największego przekłamania dzisiejszych czasów:

Zgodnie z motu proprio Summorum Pontificum nikt już biskupów o Mszę "trydencką" nikt nie musi prosić! Można prosić o wyznaczenie miejsca, czy kapłana, ale nie ma możliwości, żeby biskup bez ważnych powodów zabronił grupie wiernych dostępu do Mszy!

Na koniec jeszcze ks. konsultor wspomniał o nauce sprawowania klasycznego rytu rzymskiego w seminariach. Otóż nie ma rozkazu nauczania jej, jest zachęta (to faktycznie prawda). Wspomina diecezję warszawsko-praską, w której odbył się kurs odprawiania tej formy rytu rzymskiego i dodaje że będzie on powtarzany, ale jak zaraz przyznaje, w watykańskiej instrukcji nie ma nakazu nauczania kleryków tej formy sprawowania Mszy jako równie ważnej, co zwyczajna. Okazuje się więc, że mamy mniej i bardziej ważne Msze, co w kontekście motu proprio Summorum Pontificum, które głosi że forma zwyczajna i nadzwyczajna rytu rzymskiego to dwa wyrazy tej samej formy modlitwy (Art1.), brzmi raczej "niepoprawnie". Warto przypomnieć, że są to słowa ks. konsultora Episkopatu Polski.

Na koniec chciałbym zadedykować ks. Matuszewskiemu mój ulubiony cytat z Universae Ecclesiae:

10. par. 1. Komisja Papieska wykonuje swoją władzę, poza kompetencjami przyznanymi przez papieża Jana Pawła II i potwierdzonymi przez papieża Benedykta XVI (por. art. 12-12), także poprzez decydowanie w sprawach rekursów wniesionych do niej zgodnie z przepisami, jako hierarchiczny przełożony, przeciwko jakimkolwiek możliwym decyzjom administracyjnym Ordynariusza, które okazałyby się niezgodne z motu proprio.

Oznacza to ni mniej, ni więcej że żaden biskup, kardynał, czy konferencja episkopatu nie ma prawa wydawać jakichkolwiek regulacji, które ograniczałyby zasięg Summorum Pontificum. Oby nasz KEP miał to na uwadze.

Nocne refleksje. // Night thoughts.

2011-05-18T02:52:00.001+02:00

Kiedy siedzisz sam, w ciszy, na przykład w nocy przed snem, to pomyśl ile rzeczy byś stracił, gdybyś nie miał swoich rodziców. Następnego dnia uściskaj ich mocno i powiedz, że ich kochasz. Oni to wiedzą i Ty to wiesz, ale wypowiedzenie tego pozwala nie zapomnieć o tym. A jeżeli przeżyłeś ciężkie chwile w swojej rodzinie to uklęknij i pomódl się do Ojca i Matki w Niebie o uzdrowienie Waszej relacji. Rodzina to fundament życia. Możesz być najsilniejszym mocarzem na świecie, ale bez wsparcia bliskich w końcu opuszczą Cię siły i będziesz tylko małym człowiekiem pozbawionym sensu życia.

When You sit alone, silent, for example in the night, before You are about to go to sleep, think how much would You lose, if You had not Your parents. The next day hug them tightly and say that You love them. They know it and You know it but expressing it does not allow to forget about it. And if You suffered a lot from Your relatives, just kneel down and pray to the Father and Mother in Heaven for the better relations with them. Family is the foundation of life.You may be the strongest athlete in the world, but without the support of Your relatives, Your strengths will abandon You, and You will be only a minute human leading meaningless life.

Fizyka społeczna.

2011-05-17T02:19:00.000+02:00

Dziś wymyśliłem to ciekawe pojęcie. Cóż ono znaczy? Od kilku lat mam bardzo nieprzyjemne uczucie, które dopiero dzisiaj udało mi się ująć w jakże piękne słowa: fizyka społeczna. Wedle mojej genialnej teorii każdy jest jednobiegunowym magnesem (+ lub -), który sobie żyje na tym łez padole. Oczywiście zakochani znajdą tu kolejną "wspaniałą" metaforę opisującą ich uczucie, jednakże mi dzisiaj nie o to chodzi. Często wydaje mi się, że moim przeznaczeniem jest być samemu. Czuję tak dlatego, gdyż wspominając "dawne dzieje" mam wrażenie, że w momencie gdy zaczynałem mieć z kimś naprawdę dobry kontakt, wtedy owa osoba znikała z mojego życia. Czemu? Nie wiem. A dziś żyję sobie w Lublinie bez perspektyw na przyjaźń. Czuję, że wszystkie osoby, które mogłem poznać na moim kierunku, już poznałem i aby znaleźć nowych ludzi muszę iść na drugi kierunek, jednak to będzie możliwe dopiero za 3 lata. Ostatnio zaczęło się coś zmieniać ku lepszemu, jednakże nie mam zamiaru robić sobie złudnych nadziei, póki nie będą one realne. Jestem takim magnesominusem, który miał to nieszczęście, że w jego otoczeniu chyba też są same magnesy z ujemnymi kationami. No cóż... Może kiedyś znajdę kilka takich, które będą odpowiednią kombinacją plusów i minusów, i razem stworzymy niezwykłe pole elektromagnetyczne... Póki co czas wypełniam nauką wspaniałych języków: włoskiego i ukraińskiego. A za niedługo sesja...........................

Universae Ecclesiae - a comment.

2011-05-17T01:50:00.001+02:00

And here it is. The long desired Instruction appeared yesterday. One thing is needed to admit: the quality of the document is good; above all it does not violate provisions included in the motu proprio Summorum Pontificum or its character (there were rumours in the Internet about such possibility). To elaborate on details of Universae Ecclesiae, I will use the text posted on the official Vatican site.

The first part of the Instruction, the introduction, consists mainly of the summary of the motu proprio, nihil novi. Only in the point 8. the Pontifical Commission Ecclesia Dei explains the status of the papal document:

The Motu Proprio Summorum Pontificum constitutes an important expression of the Magisterium of the Roman Pontiff and of his munus of regulating and ordering the Church’s Sacred Liturgy. The Motu Proprio manifests his solicitude as Vicar of Christ and Supreme Pastor of the Universal Church, and has the aim of:

a.) offering to all the faithful the Roman Liturgy in the Usus Antiquior, considered as a precious treasure to be preserved;

b.) effectively guaranteeing and ensuring the use of the forma extraordinaria for all who ask for it, given that the use of the 1962 Roman Liturgy is a faculty generously granted for the good of the faithful and therefore is to be interpreted in a sense favourable to the faithful who are its principal addressees;

c.) promoting reconciliation at the heart of the Church.

This statement is strongly acquiescent for the faithful devoted to the classic Roman rite. The importance of Summorum Pontificum is splendidly highlighted considering it as an important expression of the Magisterium of the Roman Pontiff. The universality of the right of all faithful, who crave to sanctify in this rite is also aptly reminded.

In the second part of the document the competencies of the Papal Commission Ecclesia Dei are specified. The Pope granted it ordinary vicarious power for the matters within its competence, in a particular way for monitoring the observance and application of the provisions of the Motu Proprio Summorum Pontificum (point 9.). Its judgement is decisive in conflicts between bishops and laity, when the issue of the implementation of the motu proprio is touched. In the future it will also supervise the publication of liturgical texts associated with the Usus Antiquior.

The third, and the last, part of the Instruction is dedicated to the detailed regulations concerning:

1) The competencies of the diocesan bishops:

Bishops are to supervize the harmonious growth of the liturgical life of their domains. They also should take actions to provide the forma extraordinaria with the appropriate esteem

2) the stable group of faithful:

Although it has not been precised how many members are required to form such group, the statement was made, that the faithful may come from different parishes, or even dioceses (point 15.), what is a substantial step forward. Another important information is, that pilgrims are allowed to hear the Mass in sanctuaries, when the able priest is found. In the end of this part there is also mentioned, that none of the groups asking for the Mass is allowed to negate the catholic character of the forma ordinaria or the position of the Pope in the Church.

3) the qualified priest:

Apart from apparent features (e.g. lack of canonical punishments) it was decided, that the priest does not need to know Latin perfectly. He should only be conscious of what he says.

These provisions are not all, which are included in Universae Ecclesiae. I have highlighted only these, which were considered by me as important. For the lovers of monastic rites I may add, that in the point 34. the permission was given for celebrating Mass according to the orders' Missals, which were in use in 1962. In general, the Instruction is well-written and gives hope for the better future. Unfortunately, a jar appeared. According to the point 25. the revision of the classic rite's liturgical books, what is the main reason why I remain unenthusiastic about the Instruction.Nowadays, when the creativity of the priest is the most significant feature of the liturgy, when the rubrics are only the never-reached ideal, invading the most sacred rite, the symbol of stability would be the most sacrilegious act. Nevertheless I believe that such mad initiatives will not come true and Universae Ecclesiae will bring only good fruits.

Universae Ecclesiae - komentarz.

2011-05-15T21:09:00.003+02:00

I oto jest. Długo wyczekiwana Instrukcja pojawiła się wczoraj i od razu została przetłumaczona na polski (na razie roboczo). Trzeba przyznać, że jest to solidny dokument, który nie narusza w żaden sposób postanowień motu proprio, ani nie próbuje zmieniać jego charakteru (były pogłoski o takich zagrożeniach). Mimo wszystko odczuwam pewien niedosyt. Aby przybliżyć Czytelnikom jej treść oraz ją zanalizować posłużę się tłumaczeniem zamieszczonym na stronie Christianitas.

Pierwszą część dokumentu stanowi wprowadzenie, w którym przedstawiono pokrótce treść Summorum Pontificum, czyli nihil novi. Dopiero w punkcie 8 Komisja Ecclesia Dei wyjaśnia status papieskiego dokumentu:
Motu proprio Summorum Pontificum stanowi znaczący wyraz magisterium Biskupa Rzymu i właściwej mu posługi [munus] – regulowania i porządkowania świętej liturgii Kościoła[3] – oraz przejawia troskę Namiestnika Chrystusowego i Pasterza Kościoła powszechnego[4]. Jego celem jest:
a) ofiarowanie wszystkim wiernym liturgii rzymskiej w usus antiquior, jako skarbu do najstaranniejszego zachowania;
b) zagwarantowanie i realne zapewnienie używania nadzwyczajnej formy wszystkim tym, którzy tego pragną – w takim rozumieniu, że używanie liturgii rzymskiej obowiązującej w 1962 jest prawem danym dla dobra wiernych, a więc ma być interpretowane w sensie przychylnym dla wiernych, którzy są jego głównymi adresatami;
c) sprzyjać pojednaniu wewnątrz Kościoła.

Jest to oświadczenie bardzo przychylne wiernym przywiązanym do klasycznego rytu rzymskiego.Wspaniale podkreślono wagę Summorum Pontificum uznając je za "znaczący wyraz magisterium Biskupa Rzymu", a także powszechność prawa do Mszy dla wszystkich wiernych, którzy pragną uświęcać się w tej formie rytu rzymskiego.

W kolejnej części Instrukcji zostają przypomniane kompetencje Papieskiej Komisji Ecclesia Dei. Papież udzielił jej zwyczajnej władzy wikariusza w sprawach leżących w jej kompetencjach,w szczególności nadzoru nad wprowadzaniem w życie postanowień motu proprio Summorum Pontificum (pkt 9.). Decyduje ona także w konfliktach między ordynariuszami, a grupami wiernych w sprawach implementacji motu proprio, a w przyszłości będzie nadzorować publikację tekstów liturgicznych związanych z nadzwyczajną formą rytu rzymskiego. (pkt 10 par. 2 i pkt 11)

Trzecia, i ostatnia, część jest poświęcona przepisom szczegółowym dotyczącym kilku kwestii:

1) kompetencji biskupów diecezjalnych:
Biskupi mają czuwać nad tym, aby życie liturgiczne w diecezji było zharmonizowane. Powinni także podejmować działania, aby nadzwyczajną formę rytu rzymskiego należycie szanowano.

2) grupy wiernych:
Mimo iż w Instrukcji nie określono ilu członków takowa grupa musi liczyć, jednak stwierdzono, że wierni mogą pochodzić z różnych parafii, a nawet diecezji (pkt 15). Ważnym krokiem jest pozwolenie udzielone grupom pielgrzymów, którzy mogą poprosić o odprawienie Mszy "trydenckiej", jeżeli znajdzie się zdatny kapłan. Wspomina się także, że grupy wiernych, które proszą o Mszę nie mogą negować katolickiego charakteru formy zwyczajnej, ani pozycji Papieża w Kościele.

3) kapłana, który może odprawiać Mszę:
Oprócz rzeczy oczywistych (np braku kar kanonicznych) postanowiono, że nie musi on znać doskonale łaciny, wystarczy żeby rozumiał co wypowiada.

To nie są oczywiście wszystkie postanowienia zawarte w Instrukcji, wymieniłem te, które uznałem za ważne. Dla miłośników rytów zakonnych mogę dodać, że w punkcie 34 zostało udzielone pozwolenie na odprawianie Mszy Świętej według ksiąg właściwych dla zakonów i obowiązujących w roku 1962. Ogółem tekst prezentuje się całkiem zgrabnie i daje nadzieję na lepsze jutro. Jednakże pojawił się pewien zgrzyt: według punktu 25 jest planowana rewizja ksiąg liturgicznych dla rytu klasycznego, a to oznaczać może tylko kłopoty. Dlatego zachowuję rezerwę wobec tej sprawy i liczę że tego typu szalone inicjatywy zostaną ukrócone.

Mały przełom? // A small breakthrough?

2011-05-12T19:37:00.000+02:00

Jak podaje Nowy Ruch Liturgiczny, jutro zostanie ogłoszona instrukcja Universae Ecclesiae, która dotyczyć będzie wdrażania instrukcji zawartych w motu proprio Summorum Pontificum. Według wcześniejszych zapowiedzi, dokument ma zawierać potwierdzenie charakteru wspomnianego motu proprio jako prawa powszechnego, którego każdy musi przestrzegać. Oprócz tego ma ponoć zabronić wydawania jakichkolwiek regulacji, które ograniczyłyby w jakikolwiek sposób zakres działania Summorum Pontificum. Obie te "innowacje" są daleko idące, biorąc pod uwagę dzisiejsza sytuację. Pytanie tylko czy zostaną one potraktowane na poważnie, czy na sposób posoborowy.

Jeżeli instrukcja nie będzie długa, to postaram się aby już jutro pojawiła się tutaj.

As New Liturgical Movement relates, tomorrow the instruction Universae Ecclesiae will be published, which is to concern the issues connected with the implementation of the motu proprio Summorum Pontificum. As it was previously announced, it will confirm the character of the mentioned motu proprio as the common law, which is to be obeyed by everyone. Apart from that, it will prohibit hierarchy from issuing their own regulations, which would limit the Summorum Pontificum in any way. Both of these "innovations" are milestones, concerning the current state of affairs. But still the question is raised: will the instruction be treated materially, or in the post-conciliar way.

The text will be published in few languages, including English.

Kolejna strona godna polecenia.

2011-05-09T01:05:00.001+02:00

http://sites.google.com/site/katoliktradycji2009/Home

Dzisiaj chciałbym polecić wszystkim stronę czasopisma z którym współpracuję. Jest to inicjatywa ludzi świeckich związanych z Bractwem. Sami piszemy, sami wydajemy. W podanym wyżej linku numery są dostępne w wersji elektronicznej. Pismo w wersji papierowej jest bezpłatne. Każdy kto chciałby je otrzymywać może zamówić je przeze mnie, pisząc na adres mailowy (lpkety@gmail.com).

Wartościowy blog.

2011-05-07T15:03:00.001+02:00

http://in-humility.blog.onet.pl/

Chciałbym gorąco polecić wszystkim ten adres. Pisze go przemiła osoba o bogatym wnętrzu, która całkowicie poświęciła swój blog sprawom katolickiej duchowości, zamieszczając nieznane lub zapomniane, ale zawsze ciekawe teksty. Każdy, kto pragnie pogłębić swoją wiedzę z tej dziedziny powinien odwiedzić ową stronę.

The contribution of FSSPX to the creation of "Summorum Pontificum".

2011-05-06T03:27:00.000+02:00

Motu proprio Summorum Pontificum, the most revolutionary in the recent history of the Church, caused many speculations: why, for whom, on what scale etc. One of these is: would SP come true if there was no FSSPX? I would like to express my opinion on that issue.

The vast majority, if not all, of these who answer positively on that question, make one, but crucial mistake; namely they take the rate of current interest in the Classic Roman Rite, simultaneously erasing FSSPX of that reality and draw the conclusion: Ordo Missae is strongly ingrained in hearts of the faithful, so it is wise and generous to permit them to attend this particular rite of the Mass. These analysts are blisfully unaware of the role which Brotherhood plays in reminding the Church his ancient, sanctified by the Tradition Liturgy. Yes, today there is large need for the St. Pius V Rite, but this need is the outcome of FSSPX activity in the Church and world. Without the adamant priests of Brotherhood the motu proprio would not have been announced because of the actions of modernist clergy, who try by all costs to knock off the Usus Antiquior into the chasm of oblivion. We may say of course: the Brotherhood is not the only institute devoted to propagating the Tradition of the Church though; there are also FSSP, IBP, ICRSS etc. Yes, indeed (I love this word), but these organisations were erected as the result of motu proprio Ecclesia Dei which was written as a response for the episcopal ordinations '88.

To sum up, statements that existence of FSSPX was not necessary to promulgate Summorum Pontificum are false and unfounded. They are caused by ignorance or by hostility, but equally harmful.It may be understandable, that many of the organisations would like to set apart from the Brotherhood not to be accused for "lefebvrism" but it is not advisable to do it by sacrificing the truth. To conclude, for these who are ignorant (because e.g. they lack apropriate methodological knowledge on analysing history), I would like to quote one of my golden rules: If I don't know nothing on the issue, I say nothing, because opinions taken out from nowhere may cause a lot of turmoil.

I Ty możesz zostać Krzyżowcem!

2011-04-26T20:44:00.001+02:00

Od Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego ruszyła kolejna Krucjata 12 milionów różańców organizowana przez Bractwo Kapłańskie Św. Piusa X. Wszystkie informacje oraz tabelka są zamieszczone na stronie Bractwa.

Walczmy o zwycięstwo Niepokalanej nad złem, które panoszy się coraz bardziej w świecie!

Since the Easter Sunday another 12-million rosary crudade organised by SSPX has launched. All information and table are posted on the SSPX site.

Let's fight for the victory of Immaculate Mary over the evil, which prevails more and more in the world!

Bonus - przemowa Urbana II na synodzie w Clermont, wzywająca do wyprawy krzyżowej:

Bracia wasi bowiem, żyjący na wschodzie, pilnie potrzebują waszej pomocy, tej pomocy, jaką często im obiecywano, wy zaś musicie się spieszyć z udzieleniem im jej. Jak bowiem wielu z was już słyszało, napadli ich Turcy i Arabowie i podbili terytorium Romanii na zachodzie aż do wybrzeża Morza Śródziemnego i Hellespontu, zwanego ramieniem św. Jerzego. Zajmowali coraz więcej ziem owych chrześcijan, a zwyciężyli ich w siedmiu bitwach. Wielu zabili i wielu pojmali, takoż zburzyli kościoły i zniszczyli imperium. Jeśli im pozwolicie ciągnąć to niegodnie jeszcze chwilę, będą najeżdżać Wiernych Bożych jeszcze częściej. Z tej to przyczyny ja, bądź raczej Pan Bóg, zaklinam was jako Chrystysowych posłańców, byście to przekazywali wszędzie i namawiali wszystkich ludzi w hierarchii, piechotę o rycerzy, biednych i bogatych, by prędko zanieśli pomoc owym chrześcijanom i zgładzili to nikczemne plemię z ziem przyjaciół naszych. Mówię do tych, co są obecni, ale tyczy się to również nieobecnych. Nadto tak nakazuje Chrystus.

(Speech of Urban II in English: http://www.fordham.edu/halsall/source/urban2-5vers.html#urban)

Wielkanoc A.D. 2011

2011-04-25T13:04:00.000+02:00

Wszystkim moim Czytelnikom pragnę życzyć radości i spokoju, których źródłem jest Zmartwychwstały Chrystus. Oby Jego zwycięstwo dawało każdemu siłę do wyznawania świętej Wiary katolickiej w tych niepewnych czasach. Niech każdy dzień w Waszym życiu będzie inny, niech będzie miał sens, gdyż rutyna zabija człowieczeństwo.

I would like to wish all my Readers to have Your lives filled with the peace and joy, which are caused by the Resurrection of our Saviour. May His victory give everyone strength and courage to confess the holy catholic Faith in these dark times. May every day in Your life be different, have sense, because routine kills humanity.

Nolite timere vos : scio enim, quod Jesum, qui crucifixus est, quæritis. Non est hic : surrexit enim, sicut dixit. (Mt 28,5-6)

(Wybaczcie spóźnione życzenia.)

Tiara again!

2011-04-25T12:31:00.001+02:00

(source: New Liturgical Movement)

Papal benediction Urbi et Orbi A.D. 2011

"Quas Primas" Piusa XI

2011-04-22T20:13:00.001+02:00

Jest to encyklika dwojako aktualna. Po pierwsze, w dobie demokracji, która krok po kroku demontuje katolicki porządek społeczny, przypomina nam ów dokument, że jedyną drogą aby powstrzymać panoszenie się zła jest przywrócenie panowania Jezusa Chrystusa który, bez względu na ustrój państwa, musi pozostać jego królem.

Po drugie, w ostatnią niedzielę przeżywaliśmy tryumfalny wjazd Jezusa do Jerozolimy, kiedy witany był w sposób godny monarchy. Rzucano przed nim palmowe liście i wykrzykiwano Hosanna Synowi Dawidowemu! (Mt 21,9) Jezus, jako potomek króla Dawida, także został namaszczony przez Boga na króla (Ps 2, 7-8). Jednakże nie jest on tylko władcą Izraela, lecz wszystkich ludów, którego panowanie nigdy się nie skończy.

Pragnąc przypomnieć tę prawdę, papież Pius XI napisał tę właśnie encyklikę i ustanowił święto Chrystusa Króla.

Kilka fragmentów encykliki:

Mówimy przeto, iż Chrystus króluje w umysłach ludzi nie tak dlatego, że posiada głęboki umysł i ogromną wiedzę, ile raczej dlatego, że On sam jest Prawdą, a ludzie powinni zaczerpnąć prawdy od Niego i przyjąć ją posłusznie

Gdy taka jest powszechna nauka ksiąg świętych, trzeba było, aby Kościół, to Królestwo Chrystusa na ziemi, przeznaczone oczywiście dla wszystkich ludzi całego świata, idąc za tą nauką, powitał Sprawce i Założyciela swojego w dorocznym okresie świętej liturgii, i uczcił go jako Króla i Pana i Króla królów przez dodanie nowej uroczystości.

(...)musimy w to wierzyć niezachwianie, że Chrystus Jezus dany jest ludziom jako Odkupiciel, w którym pokładać mają nadzieję, ale zarazem jest On prawodawcą, któremu ludzie winni posłuszeństwo.

O władzy zaś sądowniczej, którą Jezus otrzymał od Ojca, sam mówi do żydów, oskarżających Go o znieważenie spoczynku sobotniego, gdy uzdrowił cudownie paralityka: bo Ojciec nikogo nie sądzi, lecz wszystek sąd dał Synowi.

A ponadto przysługuje Chrystusowi władza tzw. wykonawcza, gdyż wszyscy rozkazów Jego słuchać powinni i to pod groźbą zapowiedzianych kar, których uporni uniknąć nie mogą.

Dokument można znaleźć m.in. w Bazie Dokumentów Papieskich:

http://xportal.pl/bdp/index.php?go=piusxi

Krótki komentarz do wypowiedzi Papieża.

2011-04-15T21:32:00.000+02:00

W przemówieniu z 16 stycznia Benedykt XVI powiedział "Ci, którzy go znali, ci, którzy cenili go i kochali, nie mogą nie radować się wraz z Kościołem z tego wydarzenia (=beatyfikacji; przypis mój)”

(źródło: http://papiez.wiara.pl/doc/711727.Benedykt-XVI-podziela-radosc-Polakow)

Mój komentarz będzie bardzo lakoniczny:
Z pewnością jest to radość dla znajomych Jana Pawła II (któżby nie chciał mieć błogosławionego znajomego?). Szkoda tylko, że dla tych którzy znają Magisterium Kościoła i potrafią porównać je z nauką Sługi Bożego owa beatyfikacja będzie dniem wielkiego smutku.

Kolejne owoce przyszłej beatyfikacji.

2011-04-11T22:29:00.001+02:00

W liście na Wielki Post biskupi ogłosili, że dobre przeżywanie dni Wielkiego Postu, świętego Triduum Paschalnego i Oktawy Wielkanocy będzie dla Kościoła w Polsce jednocześnie czasem przygotowania do beatyfikacji (http://www.episkopat.pl/?a=kalendarium_show&typ=INFORMACJE&id=14436). W metropolii samego Przewodniczącego KEPu 6. rocznica śmierci Jana II przypadająca 2 kwietnia, a także Wielki Post i Triduum Paschalne obchodzone będą w duchu przygotowania do uroczystości beatyfikacyjnych. (http://info.wiara.pl/doc/741765.Obawiam-sie-o-rocznice-smolenska). Czy można jeszcze w ogóle marzyć o postawieniu znaku równości między Kościołem Soborowym, a Kościołem Katolickim? Jak człowiek, bez względu na to kim był, może przesłonić wiernym najważniejsze wydarzenie w dziejach świata? Jak można wykorzystywać Święte Triduum Paschalne jako przygotowanie? Czyż nie jest to szczyt całego życia liturgicznego Kościoła? Tu nie chodzi o to, że ta beatyfikacja się odbędzie, gdyż w kilka(naście) dni po niej wszystko będzie prawie "po staremu", tego jestem pewien. Zmiana która nastąpi to "ilość" Jana Pawła II w świecie. Będzie go 4 razy więcej. Nie katolicyzmu, lecz Jana Pawła II. Zmartwieniem moim i bolączką wielką jest owa wojtyłomania, która przekracza wszelkie możliwe granice. Nie zdziwiłbym się, gdyby za jakiś czas powstała kolejna kategoria osób wyjeżdżających za granicę: osoby uciekające od szału JP2, który ogarnął Polskę.

Tyle komentarza w tej kwestii na jakiś czas. Módlmy się, aby Święto Zmartwychwstania Pańskiego było przeżyte należycie, w duchu katolickim, we wszystkich parafiach. Należycie, czyli z Chrystusem w centrum, Janem Pawłem II poza celebracją.

Ad memoriam Archiepiscopi Lefebvre.

2011-04-11T20:55:00.006+02:00

Jako iż 25 marca minęło 20 lat odkąd Arcybiskup Marcel Lefebvre odszedł do Pana, a ja ten moment przeoczyłem, postanowiłem jakoś to nadrobić. Umieszczam więc ten oto filmik. Są to urywki nagrania przedstawiającego jedno z największych wydarzeń w dziejach Kościoła XX wieku - konsekracje biskupie z roku 1988. O samych konsekracjach napiszę już wkrótce, jak tylko skończą się przedświąteczne wariacje na uczelni. Zachęcam do oglądania!

Na koniec chciałbym dołączyć do wielu osób trwających przy Tradycji Kościoła Rzymskiego i powiedzieć: Merci Monseigneur!

The difference.

2011-04-07T02:34:00.001+02:00

Every "traditional catholic" is aware of at least 2 "armies" fighting for the Tradition of the Church. First of them is FSSPX, the latter - all convents, priesthoods, institutes etc. gathered under the banner of Ecclesia Dei. Despite one goal, restoration of the Catholicism, there are sometimes clashes between them. One, long lasting, is about being faithful to the Supreme Pontiff. Priests and well-wishers of IBP or FSSP could say, that FSSPX is movement, which slowly becomes a sect, influenced by "ghetto mentality". Why? Because they still vehemently oppose to any form of agreement with the Holy See, which involves consent on any doctrinal issues presented in the spirit of the Vatican II. They love Catholicism. But FSSPs and IBPs etc. also love it and want to preserve it. They are allowed to celebrate Masses and other Sacraments according to the usus antiquior being in the same time reconciled with Rome. Outstanding, is it not? So why FSSPX opts for fight? Because they are not interested only in the Mass itself. Of course this is the core, but what about other "layers"? Is it possible to glorify ecumenism presented in Ut unum sint, simultaneously presenting the idea of Ecclesia militans or dogma Extra Ecclesiam nulla salus? No. This is the crucial factor in understanding the Brotherhood's resistance. It fights to restore the whole Catholicism: Liturgy, theology, education system, political and economical concepts. Is that equal with the statement, that Ecclesia Dei institutes are worse/naive/pointless? No. They have their task to complete for the Holy Church. They popularize Tradition, maybe more efficiently than the Brotherhood does, because their past is "less turbulent" and they are allowed to act in ordinary parishes, but on the other hand they are completely subjected to the local hierarch, who may block the actions of such ministry (what naturally happens e.g. in South America). What is my position? I am a "spiritual member" (because I am not a priest) of the Brotherhood of Saint Pius X, but I do not despise other communities longing for truly Civitas Dei in the world. As the Holy Gospel says "Qui enim non est adversum nos, pro nobis est" (Vulgata Nova; Mk 9,40), it means "Who is not against us, is with us" I strongly believe the more are we united, the more Tradition will flourish. Eventually the struggle is not for names, rites or concepts. It is for the survival of the Catholic Faith, the Faith given to us by God himself, which must remain pure. And it is our duty now. As a conclusion and confirmation of my words I would like to quote Servant of God archbishop Fulton Sheen (1895-1979), who once said: "Whom we may rely on in the fight to save our Church? Not on our bishops, our priests or members of religious orders. It's your job, faithful layman ! God gave you reason, eyes and ears to save the Church. Your mission is to keep priests behaving like priests, bishops like bishops and friars like friars".

Ogłoszenie.

2011-04-07T01:43:00.000+02:00

Jako iż jestem studentem filologii, co zwie się angielską, postanowiłem więc że część moich artykułów będę publikować w tym właśnie języku. Z góry proszę o wybaczenie za błędy (zwłaszcza dotyczących the articles, gdyż jest to dział przeze mnie znienawidzony i nie do końca zrozumiały) i mam nadzieję, że na poziomie lingwistycznym nie będą one bardzo odbiegać od "średniej krajowej".

Nieszczęście w szczęściu.

2011-03-31T02:43:00.002+02:00

Ot wszedłem ni z tego ni z owego na stronę Instytutu Summorum Pontificum. Patrzę, a tam część wywiadu udzielonego przez x. Mariniego dla tygodnika Niedziela. Zaskoczony wszedłem na stronę pisma, aby potwierdzić tę wiadomość. W końcu mówienie o tym, że ceremonie papieskie są wzorcowe dla całego Kościoła jest dla modernistów bardzo niewygodne. Faktycznie, wywiad jest zamieszczony w 14. tegorocznym numerze Niedzieli. Jednakże zwróciłem uwagę na coś jeszcze. W spisie treści ów artykuł był jak jeden rodzynek w morzu bakalii. Prawie cała ramówka została poświęcona beatyfikacji (nie muszę chyba pisać kogo). Jak się okazało nie jest to pierwszy taki numer. Zauważyłem że mniej więcej już od 3 tygodni tak jest. Dla zachowania higieny układu nerwowego nie wnikałem bardziej w artykuły aczkolwiek już niektóre tytuły wywoływały we mnie obrzydzenie w związku z przesadyzmem i deifikacją Sługi Bożego, które towarzyszą tej beatyfikacji od samego początku. Wiadomo, po gazecie "mainstreamowej" nie można się wiele spodziewać, jednakże ilość Jana Pawła II w niej uważam za zbyt wysoką nawet jak na modernistyczne standardy.

O hermeneutyce ciągłości słów kilka.

2011-03-28T00:50:00.002+02:00

Pojęcie hermeneutyki ciągłości jako sposób odczytywania dokumentów Soboru Watykańskiego w zgodzie z Tradycją stworzył Joseph kard. Ratzinger. Przeciwieństwem do niej jest hermeneutyka zerwania, wedle której owe dokumenty są odczytywane bez odniesienia do obiektywnego probierza, którym jest Tradycja Kościoła. Ta koncepcja miała wyjaśnić przyczyny kryzysu w Owczarni Chrystusowej i jednocześnie wskazać lek. Możemy więc zauważyć pewną poprawę w stosunku do stanu poprzedniego: od stanowiska "wszystko co dzieje się w Kościele jest dobre, gdyż jest inspirowane i kierowane przez Ducha Świętego, który był szczególnie obecny podczas obrad Soboru Watykańskiego II" przechodzimy do stanowiska: "mamy kryzys w Kościele, który został spowodowany przez złą interpretację dokumentów Soboru Watykańskiego II, który był szczególnym znakiem działania Ducha Świętego; gdy dokonamy właściwej interpretacji kryzys się skończy i będzie Wiosna na całego". Jednakże od poprawy do uzdrowienia często prowadzi długa droga.

Dlaczego o tym piszę? I dlaczego jestem tak bardzo sceptyczny do tej hermeneutycznociągnącej idei, której owocem jest motu proprio Summorum Pontificum, która w końcu umożliwiła jakąkolwiek dyskusję nad błędami Soboru i samym Soborem? Odpowiedź daje abp Lefebvre (komentarz mój):

Niektórzy zaprzyjaźnieni z Arcybiskupem teologowie, jak ojciec Joseph de Sainte Marie, usiłowali jednak dokonać "rozróżnienia pomiędzy Soborem, a jego błędną interpretacją" (brzmi znajomo, nieprawdaż?). W ślad za kanonistą, księdzem Compostą, arcybiskup Lefebvre wskazywał, że sprawa ma się dokładnie na odwrót: wszystkie posoborowe reformy, dotyczące liturgii, sakramentów, seminariów, zgromadzeń zakonnych itd., zostały przeprowadzone w imię Soboru, a nie wbrew niemu. "To Ci sami ludzie opracowywali dokumenty Soboru i wprowadzili je w życie. Oni bardzo dobrze wiedzieli, co przygotowali na Soborze. Tak więc, posoborowe reformy stanowią autentyczną wykładnię Soboru. A skoro słusznie twierdzimy,że wywołały one poważny kryzys w Kościele, to możemy również powiedzieć, że źródło zniszczenia Kościoła kryje się nie tylko w posoborowych reformach, ale tkwi w samym Soborze".[1]

Jednakże czy powinniśmy z miejsca skazać hermeneutykę ciągłości na banicję? Uważam, że mimo wszystko jest to szansa dla Kościoła. Rozpoczęła się wielka dyskusja nad Soborem, przez co coraz więcej osób poznaje tradycyjny punkt widzenia i samą Tradycję. A skoro zwiększa się liczba katolików zwanych "tradycjonalistami" wzrasta liczba odprawianych Mszy przez co sama Msza (oczywiście mówię o tej tzw. "trydenckiej" staje się coraz bardziej "popularna" i swym pięknem przyciąga kolejne osoby.

Podsumowując, hermeneutyka ciągłości jako ostateczny środek w walce z kryzysem nie ma racji bytu. Jest ona raczej kolejnym etapem na długiej drodze, której celem jest postawienie znaku równości między aktualnym nauczaniem Kościoła, a wymogami Jego Tradycji bez żadnego przekłamania, całkowicie zgodnie z prawdą. Póki co nawet sama hermeneutyka ciągłości jest zagłuszana przez modernistów o tendencjach zrywających. W połączeniu z nadciągającą powtórką Asyżu '86 może się okazać, że w dogmatycznej drodze "z Rzymu do Econe" jesteśmy dopiero na wysokości Civitavecchia. Warto na koniec wspomnieć, że skuteczność idei Benedykta XVI zależy w ogromnej mierze od Niego, od Jego słów, a przede wszystkim działań. Módlmy się więc, aby spotkanie w Asyżu się nie odbyło i aby szlachetnej, wielowiekowej Mszy doglądanej i pielęgnowanej przez Wikariuszów Chrystusa w końcu przywrócono należne miejsce w Rzymie.

[1] Bp B. Tissier de Mallerais Marcel Lefebvre. Życie. Dębogóra 2010

Bagno współczesności.

2011-03-25T02:12:00.000+01:00

Jestem młodym człowiekiem, zdającym sobie sprawę z własnej głupoty i braku doświadczenia. Znam też swoje wady. Doskonale wiem, że nie jestem zbytnio przystojny. I jestem przerażony. Ludzie w zatrważającym tempie przechodzą destruktywną metamorfozę. Coraz większa rzesza osób traci zdolności komunikowania się za pomocą organów mowy. To powoduje iż taka osoba nie tylko jest socjopatyczna, ale także egoistyczna. Dlaczego? Weźmy coś, co zna większość osób: Facebook. Każdy użytkownik ma swoją tablicę - pole w którym pisze O SOBIE. Oczywiście można komentować wpisy innych osób i samemu być komentowanym, ale najważniejsze jest to, że tworzymy SWÓJ profil, SWOJĄ malutką, wirtualną rzeczywistość. Nikt przecież nie patrzy, wchodząc na ów portal, na to kto co napisał swoim znajomym. Najważniejsze jest to, czy ktoś skomentował MOJE zdjęcie/wpis lub mój komentarz do wpisów innych osób.

Męczy mnie to bardzo. Znów czuję, że duszę się w tej rzeczywistości, tak jak w Kętach przed studiami. Jednakże teraz nie ma ucieczki. Nieważne do jakiego miasta pojadę, wszędzie to samo. Mógłbym wręcz powiedzieć, że nie muszę chodzić do Spowiedzi, gdyż większej pokuty niż życie w dzisiejszych czasach ksiądz mi nie może zadać. A ja nie mogę narodzić się kiedy indziej, mimo iż dałbym wiele, żeby było to możliwe. Wolałbym nawet urodzić się przed Pierwszą Wojną Światową, a potem zostać brutalnie zamordowany przez hitlerowców/sowietów/bandę Bandery. Dlaczego? Bo przeżyłbym coś w życiu, poznał wartościowych ludzi. Możecie powiedzieć, że jestem młody i nadal mam taką szansę. Jednak z każdym dniem jest coraz gorzej, zamiast coraz lepiej.

Quo vadis, Humanitas?

Smutna rocznica.

2011-03-16T21:17:00.001+01:00

Dzisiaj mija 150 lat od powstania zjednoczonych Włoch. Dlaczego smutna? Gdyż konsekwencje Il Risorgimento są widoczne po dziś dzień. Przede wszystkim upadek Państwa Kościelnego w 1870r. co doprowadziło papieża Piusa IX do ogłoszenia się "więźniem Watykanu" i patowej, dziwnej sytuacji aż do podpisania Traktatów Laterańskich w 1929r. To natomiast doprowadziło do laicyzacji Rzymu. Zjednoczenie Italii było podniosłym wydarzeniem w nowożytnej historii Europy, jednakże szkoda, że dokonało się poprzez zamach na Wiarę katolicką.

Wszyscy święci Monarchowie, módlcie się za nami!

"Mortalium animos" Piusa XI

2011-03-13T15:02:00.001+01:00

Owa encyklika jest niezwykle ważna dla dzisiejszego Kościoła. Możnaby ją nazwać wręcz encykliką prorocką, gdyż wiele rzeczy przed którymi przestrzegał Papież i których zabraniał w dzisiejszym Kościele mają się bardzo dobrze. Oto przykład:

Coś całkiem podobnego pragną pewne koła wytworzyć w zakresie porządku, ustanowionego przez Chrystusa Pana Nowym Testamentem. Wychodząc z założenia, dla nich nie ulegającego wątpliwości, że bardzo rzadko tylko znajdzie się człowiek, któryby nie miał w sobie uczucia religijnego, widocznie żywią nadzieję, że mimo wszystkie różnice zapatrywań religijnych nie trudno będzie, by ludzie przez wyznawanie niektórych zasad wiary, jako pewnego rodzaju wspólnej podstawy życia religijnego, w braterstwie się zjednali. W tym celu urządzają zjazdy, zebrania i odczyty z nieprzeciętnym udziałem słuchaczy i zapraszają na nie dla omówienia tej sprawy wszystkich, bez różnicy, pogan wszystkich odcieni, jak i chrześcijan, ba, nawet tych, którzy – niestety – odpadli od Chrystusa, lub też uporczywie przeciwstawiają się Jego Boskiej naturze i posłannictwu. (czyż możnaby lepiej określić spotkanie w Asyżu?) Katolicy nie mogą żadnym paktowaniem pochwalić takich usiłowań, ponieważ one zasadzają się na błędnym zapatrywaniu, że wszystkie religie są mniej lub więcej dobre i chwalebne, o ile, że one w równy sposób, chociaż w różnej formie, ujawniają i wyrażają nasz przyrodzony zmysł, który nas pociąga do Boga i do wiernego uznania Jego panowania. (to samo zapatrywanie zostało w prawie identyczny sposób wyrażone podczas Soboru Watykańskiego II: Kościół katolicki nic nie odrzuca z tego, co w religiach owych prawdziwe jest i święte. Ze szczerym szacunkiem odnosi się do owych sposobów działania i życia, do owych nakazów i doktryn, które chociaż w wielu wypadkach różnią się od zasad przez niego wyznawanych i głoszonych, nierzadko jednak odbijają promień owej Prawdy, która oświeca wszystkich ludzi. (deklaracja Nostra Aetate pkt 2)). Wyznawcy tej idei nie tylko są w błędzie i łudzą się, lecz odstępują również od prawdziwej wiary, wypaczając jej pojęcie i krok po kroku popadają w naturalizm i ateizm. Z tego jasno wynika, że od religii, przez Boga nam objawionej, odstępuje zupełnie ten, ktokolwiek podobne idee i usiłowania popiera.

Zachęcam do lektury całej encykliki! Nie zamieszczam jej tu całej, gdyż jest ona długa, a nikt nie lubi czytać bardzo długich postów.

Można ją znaleźć m.in. tu

Uprzedzam pytania - nie jestem sedevacantystą.

"Unam Sanctam" Bonifacego VIII

2011-02-28T01:03:00.001+01:00

Zgodnie z obietnicą daną jakiś czas temu rozpoczynam serię postów poświęconych dokumentom papieskim, publikując jeden z moich ulubionych - bullę papieską Unam Sanctam, która może zawierać (nie zostało to ostatecznie rozstrzygnięte, ale wg mnie jest to dość wyraźne) nieomylne stwierdzenia.Wszelkie podkreślenia pochodzą ode mnie.

Unam sanctam
18 XI 1302 r.

Bonifacy, biskup, sługa sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę.

Przymuszani wiarą, zobowiązani jesteśmy wierzyć i utrzymywać, że jest jeden święty, katolicki i apostolski Kościół. I stanowczo wierzymy oraz wyznajemy, że poza nim nie ma zbawienia ani odpuszczenia grzechów, zgodnie z tym, co mówi Oblubieniec [Kościoła] w Pieśni nad Pieśniami: "Jedna jest gołębica moja, doskonała moja, jedynaczka matki mojej, wybrana rodzicielki swojej", co reprezentuje jedno ciało mistyczne, którego głową jest Chrystus, zaś głową Chrystusa Bóg. W nim jest jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest. Jedna przecież była arka Noego w czasie potopu, symbolizująca jeden Kościół, która będąc wykonana jedną miarą, jednego miała sternika i rządcę: mianowicie Noego. I poza tą arką wszystko, co istniało na ziemi - jak czytamy - zostało zniszczone.

Ten Kościół czcimy jako jedyny, gdyż Pan, mówiąc przez swego Proroka: "Wyrwij od miecza, Boże, duszę moją, a z mocy psa jedyną moją", modlił się za swą duszę, tj. za siebie samego jako głowę i jednocześnie za ciało, które to ciało nazwał jednym i jedynym Kościołem ze względu na jednego Oblubieńca, jedność wiary, sakramentów i miłości Kościoła. Kościół jest ową "nie szytą suknią" Pana, która nie została pocięta, lecz wygrana rzuceniem losu. Dlatego ten jeden jedyny Kościół ma jedną głowę, nie dwie głowy, bo gdyby miał dwie głowy byłby jakimś potworem, mianowicie Chrystusa i wikarego Chrystusa: Piotra i następców Piotra. Pan bowiem powiedział do Piotra: "Paś owce moje". Powiedział "Moje owce", używając ogólnego terminu, a nie konkretnie te lub owe, z czego jasno wynika, że powierzył Mu wszystkie Swoje owce. Jeśli zatem Grecy lub inni mówią, że nie zostali powierzeni Piotrowi i jego następcom, to muszą wyznać, iż sami nie są z owiec Chrystusa, ponieważ Pan mówi u Jana, że jest jedna owczarnia oraz jeden i tylko jeden pasterz.

Ewangelia uczy nas, że w tej jego owczarni i w jej władzy są dwa miecze, mianowicie duchowy i doczesny. Kiedy bowiem apostołowie powiedzieli: "Oto tutaj dwa miecze", Pan nie odpowiedział, że to za dużo, ale że wystarczy. Ten więc, kto zaprzecza iż miecz doczesny jest w mocy Piotra, źle interpretuje słowo Pana, który mówi "Włóż swój miecz do pochwy". Oba miecze: duchowy i materialny są więc we władzy Kościoła: pierwszym zarządza się dla Kościoła, drugim przez Kościół; pierwszy rękami kapłana, drugi rękami książąt i królów, lecz z woli i przyzwolenia kapłana. Jeden miecz musi koniecznie być poddany drugiemu, zaś władza doczesna [ma być poddana] duchowej. Kiedy bowiem apostoł mówi: "Nie ma władzy jak tylko od Boga, a te władze które są, przez Boga są ustanowione", to [mówi, iż] nie byłyby ustanowione gdyby jeden miecz nie był poddany drugiemu, i gdyby mniejszy z nich nie był poddany drugiemu do większych czynów.

Według bowiem św. Dionizego, prawem Bożym jest by rzeczy najmniejsze osiągnęły najwyższy cel poprzez pośrednie. Wtedy bowiem, według porządku świata, wszystkie rzeczy osiągają swój cel nie jednakowo i natychmiast, lecz najmniejsze przez pośrednie, zaś niższe przez wyższe. Stąd też musimy bardziej otwarcie wyznawać, że władza duchowa przewyższa godnością i wartością wszelką władzę doczesną, stosownie do tego jak rzeczy duchowe przewyższają doczesne. Widzimy to bardzo wyraźnie poprzez dawanie dziesięcin, a także błogosławieństw i poświęcenia, ze sposobu przyjęcia tej władzy i rządu nad poddanymi królestwami.

Sama prawda daje bowiem świadectwo, że władza duchowa winna ustanowić władzę świecką i osądzać ją, jeśli okaże się, iż nie jest dobra. Proroctwo Jeremiasza potwierdza to w stosunku do Kościoła i władzy kościelnej: "Patrz, oto ustanowiłem cię dzisiaj nad narodami i królestwami, abyś wykorzeniał i wypleniał, niszczył i burzył, budował i sadził".

Jeśli więc ziemska władza zejdzie z właściwej drogi, sądzona jest przez władzę duchową, zaś gdy niższa władza duchowa zbłądzi, wtedy niższa władza jest sądzona przez wyższą. Lecz jeśli najwyższa władza zbłądzi, to może być ona sądzona jedynie przez Boga, nie zaś przez człowieka, jak poświadcza Apostoł: "Człowiek duchowy osądza wszystko, lecz sam przez nikogo nie jest sądzony".

Władza ta, mimo iż dana jest człowiekowi i jest sprawowana przez człowieka, nie jest władzą ludzką lecz władzą boską, daną słowem z ust Bożych Piotrowi i potwierdzoną Piotrowi i jego następcom przez samego Chrystusa, którego Chrystus nazwał Skałą. Pan bowiem powiedział Piotrowi: "Cokolwiek zwiążesz na ziemi" etc. Każdy więc, kto się sprzeciwia tej władzy tak zarządzonej przez Boga, sprzeciwia się zarządzeniom Bożym, chyba że wymyśla, jak manichejczycy, że istnieją dwa początki. To uważamy za fałszywe i heretyckie, ponieważ według świadectwa Mojżesza Bóg stworzył niebo i ziemię "na początku", a nie "na początkach".

Toteż oznajmiamy, twierdzimy, określamy i ogłaszamy, że posłuszeństwo każdej istoty ludzkiej Biskupowi Rzymskiemu jest konieczne dla osiągnięcia zbawienia.

Kolejny kościół "odhaczony".

2011-02-28T00:54:00.001+01:00

Dzisiaj, jako że późno poszedłem spać i pójście "na indult" na 9 nie było możliwe, a do Bractwa nie mogłem iść z powodu spotkania, postanowiłem, że odwiedzę kolejny lubelski kościół. Padło na kościół śś. Piotra i Pawła przy klasztorze kapucynów. Wszedłem mając nadzieję już nie na NOM w duchu hermeneutyki ciągłości, ale po prostu na "zwykły, swojski, polski NOM". I tym razem się zawiodłem. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie 2 wydarzenia na Mszy.

Zaczęło się dość mocno. Tuż po tym jak kapłan (ojciec) uczynił znak krzyża, do drugiego pulpitu podeszła świecka osoba, pani tak po 60-tce. Myślałem, że zamierza powiedzieć intencję, w której odprawiana jest Msza i się zdziwiłem. Jednakże moje zdziwienie wzrosło niepomiernie, gdy owa osoba zaczęła mówić jak gdyby krótkie kazanie. Byłem w takim szoku, że nawet nie pamiętam o czym ono było. Jak się okazało byłem chyba jedynym, który był nieprzygotowany na takie wystąpienie. Dalej Msza przebiegała spokojnie, aż do momentu zakończenia przyjmowania Komunii Świętej. Otóż kolejna pani, nie do końca młoda, zaczęła, wzorem Oaz i innych posoborowych wspólnot, dziękować Bogu za to, że mogła Go przyjąć itd itp. Wszystko pięknie, ale było to dość komiczne, gdyż przemawiała trochę w manierze kilkuletnich dzieci, a jak usłyszałem o jej "maleńkim sercu" to nie wiedziałem czy śmiać się, czy płakać. Kolejny raz wyszedłem przed błogosławieństwem...

Wszystkie te ostatnie doświadczenia sprawiły, że nie mam już wątpliwości co do kwestii tzw. jurysdykcji nadzwyczajnej. Jeszcze kilka miesięcy temu była to dla mnie trudna kwestia, ale jako że i tak nie zamierzałem korzystać w żaden sposób np z Sakramentu Pokuty w Bractwie, więc odłożyłem tę sprawę ad acta. Dzięki lubelskim przeżyciom widzę, że nawet w Polsce ta zasada ma sens, jest ważna. Nie dlatego, że kościoły, jak na Zachodzie, stały się bardziej miejscami spotkań, niż kultu, ale po prostu dlatego, że trudno dziś usłyszeć dobre kazanie (o tym za niedługo), czy wysłuchać porządnej nauki, przystępując do Spowiedzi. Innymi słowy brak mi porządnej, konkretnej, precyzyjnej, katolickiej nauki. Odnalazłem ją w Bractwie i z tego powodu niezwykle się cieszę. Nie jest to bynajmniej afront wobec tych, którzy wybrali drogę "Ecclesia Dei". Po prostu tam także nie potrafiłem do końca odnaleźć siebie.

Sotto il cielo di menzogna.

2011-02-27T00:16:00.001+01:00

Sotto il cielo di Roma jest to film wyprodukowany przez włoską telewizję RAI 1. Dosłownie tłumacząc, "Pod niebem Rzymu". Film opowiada o wydarzeniach, które miały miejsce w Rzymie podczas hitlerowskiej okupacji tego miasta. Wywołał on we Wloszech oburzenie, jak łatwo się domyślić, środowisk judaistycznych. A to z kolei wywołuje moje oburzenie za każdym razem jak o tym pomyślę. Bo tu nie chodzi o prawdę historyczną, o walkę o "prawdziwe oblicze" tego Papieża. Oskarża się go nie tylko o milczenie wobec holocaustu, ale nawet mówi się o nim jako o "papieżu Hitlera" itd itp, co jest ni mniej ni więcej tylko komunistyczną fikcją, wymyśloną, aby osłabić Kościół. A przecież gdyby Pius XII był tak "anty-judaistycznym" papieżem, to czyż po wojnie mówiono o nim tak ciepło, tak Go chwalono? Oto kilka przykładów:

Główny rabin Rumunii, Alexander Safran (list z 7 IV 1944 r. do nuncjusza apostolskiego w Rumunii, Andrea Cassulo):
"W najtrudniejszych godzinach Żydów w Rumunii hojna pomoc Stolicy
Apostolskiej odegrała decydującą i zbawienną rolę. Niełatwo znaleźć nam
słowa, aby wyrazić ciepło i pociechę, jakie odczuliśmy wskutek
zainteresowania Ojca Świętego [Piusa XII]. [.] Rumuńscy Żydzi nigdy nie
zapomną tych faktów o historycznym znaczeniu".

Elio Toaff, główny rabin Rzymu (1951 r.):
"Nikt nie potrafi lepiej od nas ocenić wielkiej życzliwości, przepełnionej
współczuciem i wielkodusznością, jaką okazał papież [Pius XII] w
straszliwych latach prześladowań i terroru, kiedy wydawało się, że nie ma
już dla nas ucieczki".

Golda Meir, premier Izraela, kondolencje po śmierci Piusa XII (1958 r.):
"Dzielimy żałobę ludzkości po odejściu Jego Świątobliwości Piusa XII. W
pokoleniu dotkniętym przez wojny i konflikty podtrzymywał on najwyższe
ideały pokoju i współczucia. Kiedy straszliwe męczeństwo nadeszło na nasz
lud w latach hitlerowskiego terroru, wówczas podniósł się głos papieża
[Piusa XII] na rzecz ofiar. [.] Opłakujemy wielkiego sługę pokoju".

Więc jak to możliwe, że teraz tak bardzo się Go nienawidzi? Czy przez te ponad 60 lat wszyscy Żydzi byli w błędzie i dopiero teraz nowe, "oświecone" pokolenie dotarło do prawdy? Czy o to im chodzi? Oczywiście, że nie. Jest to po prostu kolejny atak na Kościół. Pokazuje to także jak bardzo owi ludzie się rozzuchwalili. Wzbudza to mój wielki gniew, trudny do opanowania. Czyż jestem antysemitą? Nie. Nie pałam nienawiścią ani jakąkolwiek niechęcią do Żydów, do ich wiary. Życzę im jak najlepiej - uznania Jezusa Chrystusa, którego zabili 2000 lat temu, za Zbawiciela i przyjścia do Jego jedynego Kościoła. Denerwują mnie tylko Ci, którzy w imię "prawdy" bluzgają na Jego Świątobliwość. Tacy powinni zostać ukarani. W Niemczech np za negowanie holocaustu odpowiada się przed sądem, dlaczego więc za inne tego typu zafałszowania nie możnaby wytoczyć sprawy? Zwłaszcza, że ta kwestia także jest częścią obszernego tematu "holocaust". Wierzę, że wraz z beatyfikacją, a następnie kanonizacją takie głosu fałszu i zamętu zaczną zanikać, a prawda o Piusie XII dotrze do każdej osoby na Ziemi.

Sługo Boży Piusie XII, wstawiaj się za nami!

Posoborowe cyborium i kult Jana Pawła II.

2011-02-23T13:47:00.002+01:00

Jakiś czas temu, dokładnie 2 lutego odwiedziłem parafię pw. Wieczerzy Pańskiej w Lublinie. Byłem ciekaw tego kościoła, który często mijam. Zresztą tego dnia Mszy w kaplicy Bractwa nie było, a ten kościół jest jednym z najbliższych. Bardzo pożałowałem tego wyboru. Ale po kolei.

Już z zewnątrz kościół wygląda na ucieleśnienie posoborowia. Nowoczesny, udziwniony. W środku nie jest wcale lepiej. Co więcej konfesjonały niebezpiecznie zbliżają się do "pokoi pojednania", które na Zachodzie wyparły z użytku konfesjonały. Jednakże niewątpliwie w posoborowliwości przodował ołtarz i obecna tam szopka. W wielu kościołach buduję się szopki w prezbiteriach, ale w tej parafii postanowiono pójść dalej - figury szopki spoczęły przed ołtarzem, a dach szopki - nad nim, jakby groteskowe cyborium (także w posoborowliwym stylu).

Jednakże to miał być dopiero początek. Msza zaczęła się bardzo dostojnie. W procesji niesiono Ewangeliarz. Jednakże na tym kończą się jakiekolwiek pozytywne aspekty tego parafialnego NOMu. Mimo obecności organisty i organ, pojawiła się oczywiście scholka, która instrumentów miała na stanie tyle, co porządny zespół. Wykonywali nie tylko pieśni, ale także części stałe (pół na pół z organistą). Najgorsze jednak było kazanie. Przez pół godziny ksiądz mówił na różne sposoby de facto o tym samym: jeśli żyjemy Ewangelią, to oddajemy Bogu chwałę i to sprawia, że Jemu nasze dusze się bardzo podobają i jeśli będziemy żyć zgodnie z Ewangelią, to będziemy doświadczać niezwykłych rzeczy tak jak Symeon i Anna (co świadczy o tym, że ksiądz był zaangażowany w charyzmatyzm). Okazało się, że trafiłem na Mszę o uzdrowienie. Wyszedłem na ogłoszeniach, nie mogąc już wytrzymać. Zachód naprawdę wchodzi do Polski. "Żal, żal serce boli..."
Był także i motyw dotyczący Poprzednika Benedykta XVI. Otóż Mszę odprawiało 2 księży. Pierwsza była za kogoś śp. natomiast druga... Druga była w intencjach Sługi Bożego Jana Pawła II. Nawet ksiądz się zdziwił jak ją przeczytał. Ciekawe co będzie po wydarzeniach majowych...

Tempus fugit...

2011-02-14T14:28:00.000+01:00

Czas ostatnio szybko mijał... Zbyt szybko. Tu sesja (zaliczeniowa), tu pomaganie innym w nauce, tu chęć odpoczynku i tak przeleciał cały miesiąc. Dużo się działo: zaliczyłem semestr ze średnią 4.4, byłem na Ukrainie, wróciłem do domu, znalazłem chwilowy spokój. Póki co jest dobrze, ale mam nadzieję, że będzie jeszcze lepiej. Mimo mojego wypalenia postaram się jeszcze dziś coś skrobnąć i ogólnie pisać częściej.

Koniec z kultem świętych w Polsce.

2011-01-14T16:36:00.000+01:00

Radość i nadzieja – to reakcja polskiego Episkopatu na wiadomość, że zakończył się proces beatyfikacyjny Jana Pawła II. Papież Benedykt XVI podpisał dziś dekret o uznaniu cudu za jego wstawiennictwem. Beatyfikacja odbędzie się 1 maja w Rzymie. Tę informację podał wcześniej portal WIARA.PL

za: http://info.wiara.pl/doc/710583.Upragniona-beatyfikacja-Jana-Pawla-II

Niestety doczekałem tego momentu. Dlaczego piszę niestety? Nie dlatego, że "nie lubię" Jana Pawła II, czy mam dość wojtyłomanii, która ogarnęła Polskę. Napisałem tak, gdyż nasze czasy są bardzo specyficzne. Księża i biskupi za nic mają jakiekolwiek nakazy/zakazy ze strony Rzymu i dam sobie uciąć wszystkie odstające części ciała, że wielu księży i wiernych słowa dekretu beatyfikacyjnego, mówiące o dozwolonym lokalnym kulcie zagłuszą pustymi wiwatami. Pustymi, bo w moim odczuciu 99% wrzeszczących "Santo Subito!" i inne tego typu hasła mają bardzo blade pojęcie o naukach Jana Pawła II (jeśli w ogóle jakieś). Błogosławiony zagłuszy piękne postaci, które tworzą polską spuściznę duchową nie przez swoje zasługi dla Kościoła, ale przez bezwartościową euforię tłumu.

Podając kolejny argument, który popiera moją pesymistyczną tezę, chciałbym się odwołać do pewnego wydarzenia. Swego czasu na KUL odbywały się Targi Wydawców Katolickich. Wędrując między stoiskami poszczególnych wydawców zobaczyłem pokaźny stos książek zatytułowanych Jan Paweł II. Dzieła zebrane. Każdy tom miał na oko 1500-2000 stron a tomów było ok 10. Częścią procesu beatyfikacyjnego jest badanie wszystkich pism kandydata/kandydatki na ołtarze. NIE WIERZĘ, że w ciągu tych 5 lat udało się wszystkie pisma Papieża przeczytać i dokładnie przebadać. Wniosek: beatyfikacja przebiegła po łebkach, a to nie rokuje dobrze na przyszłość.

Tutaj chciałbym zakończyć wpis, pisząc jeszcze kilka słów wyjaśnienia. Byłem ostatnio nieobecny, gdyż zaczął mi się sezon zaliczeń i na nic nie mam czasu. Marzę, żeby była już sobota, 22 stycznia (w tę mam kolejny Big Test), gdyż wtedy większość rzeczy będzie już za mną. Wiadomość o beatyfikacji nie poprawia mi humoru i sama myśl o przedbeatyfikacyjnym szale odbiera mi siły na ciągnięcie tego wpisu. Proszę o modlitwę.

Pax Christi in Regno Christi...

Między życiem a Życiem

Dies Natalis 2011.

The Ballad of Summorum Pontificum.

Have money? Live Latin!

The wind of changes in Europe.

Wiatr zmian w Europie.

Jak się chce, to się da.

To laugh or to cry?

Śmiać się czy płakać?

Kościół Wojtyliański. // The Wojtylian Church.

Papacy now and before.

Papiestwo wczoraj i dziś.

Plateau.

Nowy parlament, stara rzeczywistość. // New parliament, old reality.

Statystyka kłamie.

Z serii: Ważne cytaty.

Mam dość. // I've got enough.

"Wdrażanie" Summorum Pontificum cz. 3

Łacińskie smaczki - cz.6

Assisi glooms ahead.

Asyż na horyzoncie.

Z serii: Ważne cytaty.

Tłumaczenie (polski > włoski)

Łacińskie smaczki - cz.5

Z serii: Ważne cytaty

A Snack or the Sacrifice?

Przekąska czy Ofiara...

Santo Subito!

"Wdrażanie" Summorum Pontificum cz.2

Why quotation marks?

Dlaczego cudzysłów?

The wind of changes in Poland.

Wiatr zmian w Polsce.

Komentarz obrazkowy. // A picture comment.

The act of schizm?

Akt schizmy?

Z serii: Ważne cytaty.

Patronus studentium. (English version)

Katolicka architektura sakralna. // The catholic sacral architecture.

Łacińskie smaczki cz.4

Realia polskiego NOMu.

Ad memoriam...

Another prospect.

Inna perspektywa.

Nowy Doktor Kościoła! // The new Doctor of the Church!

Łacińskie smaczki - cz.3

Zaproszenie. // An invitation.

Nowa kaplica! // A new chapel!

Quod erat demonstrandum.

Problem współczesnej architektury sakralnej. // The problem of the modern sacral architecture.

Grób św. Filipa odnaleziony! // The tomb of st. Phillip found!

Z serii: Ważne cytaty.

Nieznane oblicze św. o. Pio.

Greckie klimaty...

Ubi sunt?

Changes, changes...

"Wdrażanie" Summorum Pontificum cz. 1

O stosunku przedmałżeńskim.

"Przysięga antymodernistyczna" Piusa X

Omnes contra mortem!

Post excursionem Graecam.

Miniadwent.

Plurimos Annos Sancte Ioannes!

Sesyjnie.

Dobry film na horyzoncie

Pyrlandia fajna jest, tej!

Latinam non cognosco.

Łacińskie smaczki - cz.2

Patronus studentium. (wersja polska)

To be or not to be: that is the question.

Vox populi?

Łacińskie smaczki - cz.1

Armageddon?

Komentarz do komentarza.

Nocne refleksje. // Night thoughts.

Fizyka społeczna.

Universae Ecclesiae - a comment.

Universae Ecclesiae - komentarz.

Mały przełom? // A small breakthrough?

Kolejna strona godna polecenia.